KPCh

O udawanym komuniźmie Chruszczowa i jego historycznych lekcjach dla świata

• https://www.marxists.org/reference/archive/mao/works/1964/phnycom.htm
• https://www.marxists.org/reference/archive/mao/works/1964/phnycom2.htm

Komentarz na list otwarty Komitetu Centralnego Partii Komunistycznej Związku Radzieckiego (IX)

MAO ZEDONG

1964

WSTĘP

Teorie rewolucji oraz dyktatury proletariatu są kwintesencją Marskizmu-Leninizmu. Pytania, czy rewolucja powinna być utrzymana, czy zwalczana oraz, czy dyktatura proletariatu powinna być utrzymana, czy zwalczana od zawsze były kwestią kluczową sporu między Marksizmem-Leninizmem oraz wszelkimi odłamami rewizjonizmu. W obecnym sporze między Marksistami-Leninistami na całym świecie oraz kliką Chruszczowa są one dokładnie tym samym: kwestią kluczową.
Na 22. Kongresie Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, rewizjonistyczna klika Chruszczowa zbudowała na podwalinach swoich poglądów całkowicie osobny system, nie tylko poprzez rozwinięcie swoich teorii o „pokojowej koegzystencji” oraz „pokojowej przemianie”, ale również poprzez deklarację, że dyktatura proletariatu w Związku Radzieckim nie jest już potrzebna i rozbudowywanie absurdalnych teorii o „państwie całego ludu” czy „partii całego ludu”.
Program zaproponowany przez rewizjonistów z kliki Chruszczowa na 22. Kongresie KPZR jest programem udawanego komunizmu, rewizjonistycznym programem przeciwko rewolucji proletariatu, skierowanym w stronę zakończenia dyktatury proletariatu oraz partii proletariatu.
Rewizjonistyczna klika Chruszczowa ma za cel zakończenie dyktatury proletariatu za fasadą „państwa całego ludu”, zmianę proletariackiego charakteru Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego za fasadą „partii całego ludu” oraz utorowanie drogi dla przywrócenia kapitalizmu za fasadą „pełnoskalowego tworzenia komunizmu”.
W swoim Planie Dotyczącym Ogólnej Doktryny Międzynarodowego Ruchu Komunistycznego z dnia 14.06.1963, komitet centralny Komunistycznej Partii Chin wskazał, że zamierzenia kliki Chruszczowa, by zastąpić państwo dyktatury proletariatu „państwem całego ludu” oraz awangardę proletariatu „partią całego ludu” są absurdalne w teorii i ekstremalnie szkodliwe w praktyce. Substytucja ta jest wielką historyczną regresją, która uniemożliwia przekształcenie się społeczeństwa socjalistycznego w komunistyczne oraz pomaga przywróceniu kapitalizmu.
List Otwarty Komisji Centralnej KPZR oraz sowieckiej prasy odwołują się do sofistyki w samo- usprawiedliwianiu się oraz oskarżają naszą krytykę „państwa całego ludu” i „partii całego ludu” o bycie „dalece odsuniętą od Marksizmu”, o wykazywanie „izolacji od życia ludu sowieckiego” oraz bycie żądaniem, by „powrócili oni do przeszłości”.
Sprawdźmy więc, kto jest tak naprawdę daleko odsunięty od Marksizmu-Leninizmu, jakie jest w prawdzie życie sowieckie oraz kto chce powrotu Związku Radzieckiego do przeszłości.

SPOŁECZEŃSTWO SOCJALISTYCZNE ORAZ DYKTATURA PROLETARIATU
Co jest poprawną koncepcją społeczeństwa socjalistycznego? Czy klasy i wojna klasowa istnieją na każdym etapie socjalizmu? Czy dyktatura proletariatu powinna być utrzymana, a rewolucja socjalistyczna – doprowadzona do końca? Czy może dyktatura proletariatu powinna zostać obalona, by utorować drogę do przywrócenia kapitalizmu? Poprawne odpowiedzi na te pytania powinny zostać udzielone według podstawowej teorii Marksizmu-Leninizmu oraz doświadczenia historycznego dyktatury proletariatu.
Zastąpienie kapitalistycznego społeczeństwa socjalistycznym jest wielkim skokiem naprzód w rozwoju historycznym ludzkiego społeczeństwa. Społeczeństwo socjalistyczne pokrywa ważny historyczny okres przeistoczenia się społeczeństwa klasowego w bezklasowe. To właśnie przez przejście przez społeczeństwo socjalistyczne ludzkość wkroczy w społeczeństwo komunistyczne.
System socjalistyczny jest nieporównywalnie lepszy w porównaniu do kapitalistycznego. W socjalizmie dyktatura proletariatu zastępuje burżuazję a publiczna własność środków produkcji zastępuje własność prywatną. Proletariat, z bycia uciskaną oraz wykorzystywaną klasą społeczną staje się klasą rządzącą, a na poziomie społecznym zachodzi fundamentalna zmiana dotycząca pozycji ludzi pracujących. Praktykując dyktaturę nad kilkoma jedynie wyzyskiwaczami, państwo dyktatury proletariatu praktykuje najszerszą demokrację wśród mas ludzi pracujących, demokrację, która jest niemożliwa do osiągnięcia w społeczeństwie kapitalistycznym.
Upaństwowienie przemysłu oraz kolektywizacja rolnictwa otwierają obszerne perspektywy na energiczny rozwój społecznych sił produkcyjnych, gwarantując tempo rozwoju znacznie szybsze aniżeli to w jakimkolwiek starszym społeczeństwie.
Co jest jednak oczywiste to fakt, że społeczeństwo socjalistyczne jest społeczeństwem zrodzonym ze społeczeństwa kapitalistycznego i jest tylko pierwszą fazą społeczeństwa komunistycznego.
System socjalistyczny nie jest jednak w pełni dojrzałym komunizmem na płaszczyźnie ekonomicznej i innych. Jest nierozerwalnie związany ze społeczeństwem kapitalistycznym. Definiując społeczeństwo socjalistyczne Marks powiedział:
„Mamy tu do czynienia ze społeczeństwem komunistycznym, ale nie takim, które rozwinęło się na własnej podstawie, lecz przeciwnie, takim, które dopiero wyłania się ze społeczeństwa kapitalistycznego; które zatem pod każdym względem — ekonomicznym, moralnym, umysłowym — nosi jeszcze na sobie znamiona starego społeczeństwa, z którego łona wyszło”.

[MARKS, KRYTYKA PROGRAMU GOTAJSKIEGO]

Lenin również wykazał, że w społeczeństwie socjalistycznym, które jest pierwszą fazą komunizmu:
„W pierwszej swej fazie, na swym pierwszym stopniu komunizm nie może być jeszcze zupełnie dojrzały pod względem ekonomicznym, całkowicie wolny od tradycyj lub pozostałości kapitalizmu”.

[LENIN, PAŃSTWO I REWOLUCJA]

W społeczeństwie socjalistycznym różnice między robotnikami oraz chłopami, między miasteczkami, a terenami wiejskimi, między pracą fizyczną oraz umysłową wciąż pozostają, prawa burżuazyjne nie zostały jeszcze całkowicie obalone i „nie ma możności usunąć od razu niesprawiedliwości dalszej, polegającej na podziale przedmiotów spożycia „według pracy” (a nie według potrzeb)”.
„zgodnie z ilością wykonanej pracy (a nie „zgodnie z ludzkimi potrzebami)”, za którymi to idą nierówności w bogactwie.
Zanikanie tych różnic, zjawisk oraz praw burżuazji może być tylko stopniowe i rozciągnięte w czasie. Jak Marks powiedział, tylko w momencie zaniknięcia tych różnic i zaniknięcia praw burżuazji będzie to możliwe, by wprowadzić komunizm zgodnie z jego najważniejszym postanowieniem - „Każdemu według potrzeb, od każdego według możliwości”.
Marksizm-Leninizm oraz praktyki Związku Radzieckiego, Chin oraz innych państw socjalistycznych uczą nas, że społeczeństwo socjalistyczne pokrywa bardzo długi okres historyczny. Przez czas trwania tego procesu walka klas między burżuazją oraz proletariatem nadal trwa i pytanie „kto w niej zwycięży?” wciąż pozostaje nierozwiązanie, podobnie jak ryzyko powrotu kapitalizmu.
W swoim Planie Dotyczącym Ogólnej Doktryny Międzynarodowego Ruchu Komunistycznego z dnia 14.06.1963, Komisja Centrala Komunistycznej Partii Chin stwierdza:
„Przez bardzo długi okres historyczny od przejęcia władzy przez proletariat, walka klas trwa nadal jako obiektywne prawo niezależne od woli ludzkiej, różniąc się tylko formą w porównaniu do tego co sobą reprezentowało przed przejęciem władzy przez lud pracujący”.
Po Rewolucji Październikowej Lenin wskazał kilka razy, że:
a) Obaleni wyzyskiwacze zawsze próbują na tysiąc sposobów odzyskać „raj”, którego zostali pozbawieni.
b) Nowe elementy kapitalizmu cały czas spotnanicznie powstają w atmosferze drobno-burżuazyjnej.
c) Degeneraci polityczni oraz nowe elementy burżuazyjne mogą się wyłonić z szeregów klasy pracującej oraz spośród funkcjonariuszy rządowych jako rezultat burżuazyjnego wpływu oraz rozpowszechnionego, deprawującego wpływu drobnej burżuazji.
d) Warunki zewnętrzne dla podtrzymania walki klas w społeczeństwie socjalistycznym są otoczone międzynarodowym kapitalizmem oraz zagrożeniem ze strony imperialistów w postaci interwencji zbrojnej oraz subwersji w celu dokonania pokojowej dezintegracji.

ŻYCIE POTWIERDZIŁO WNIOSKI LENINA.

W społeczeństwie socjalistycznym obalona burżuazja oraz inne reakcyjne klasy pozostają silne przez dosyć długi czas i są bezapelacyjnie silne w niektórych aspektach. Mają tysiąc i jedno połączenie z międzynarodową burżuazją. Nie są pogodzeni z porażką i uparcie kontynuują wdawanie się w próby sił z proletariatem. Prowadzą na każdym polu jawne oraz ukryte działania przeciwko klasie pracującej.
Bez przerwy obnosząc się takimi frazesami jak system sowiecki, partia komunistyczna oraz marksizm-leninizm, pracują oni, by podważyć socjalizm i przywrócić kapitalizm. Politycznie, trwają oni jako siła antagonistyczna wobec proletariatu oraz bezustannie próbują obalić dyktaturę proletariatu. Przekradają się do organów państwowych, organizacji publicznych, departamentów gospodarczych oraz kulturalnych i edukacyjnych instytucji, by oprzeć się lub uzurpować przywództwo proletariatu.
W aspekcie ekonomicznym, używają oni każdego środka, by uszkodzić socjalistyczną własność całego ludu oraz socjalistyczną własność kolektywną oraz by rozwinąć siły kapitalizmu. W ideologicznym, kulturalnym oraz edukacyjnym polu, podają oni burżuazyjny światopogląd, przeciwny wobec światopoglądu proletariatu i próbują oni skorumpować proletariat oraz inne ludy pracujące ideologią burżuazyjną.
Kolektywizacja rolnictwa przemienia jednostkę w zkolektyzowanych rolników i zapewnia korzystne warunki dla gruntownego przekształcenia chłopów. Jednakże, dopóki kolektywne posiadanie nie zmieni się w posiadanie przez cały lud i dopóki pozostałości własności prywatnej nie znikną całkowicie, chłopi siłą rzeczy zachowują pewne wrodzone cechy małych producentów. W warunkach tych spontaniczne tendencje kapitalistyczne są nieuchronne, gleba dla rozwoju nowych, bogatych chłopów wciąż istnieje, a polaryzacja i poróżnienie wśród klasy chłopskiej wciąż może wystąpić.
Czyny burżuazji, jak opisane powyżej, ich deprawujące oddziaływanie w sferach polityki, kultury, gospodarki oraz edukacji, egzystencja spontanicznych tendencji kapitalistycznych wśród małych producentów miejskich i wiejskich, wpływ pozostałych praw burżuazyjnych oraz nawyki stałego społeczeństwa bezustannie wydają na świat politycznych degeneratów wśród szeregów klasy pracującej, partii, organizacji rządowych, nowych elementów burżuazyjnych, defraudantów i łapówkarzy w przedsiębiorstwach państwowych posiadanych przez cały lud oraz wśród nowych intelektualistów burżuazyjnych w instytucjach kulturowych oraz edukacyjnych.
Te elementy burżuazyjne oraz ci degeneraci polityczni atakują socjalizm w zmowie z elementami starej burżuazji oraz innych klas wyzyskujących, które, mimo obalenia, nie zostały zniszczone. Degeneraci polityczni okopani w ważniejszych organach państwowych są szczególnie niebezpieczni, gdyż wspierają oraz chronią elementy burżuazyjne na niższych szczeblach tychże organów.
Tak długo jak imperializm istnieje, proletariat w krajach socjalistycznych będzie musiał zmagać się z burżuazją zarówno w swoim kraju jak i z międzynarodowym imperializmem. Imperializm wykorzysta każdą szansę i spróbuje przedsięwziąć zbrojną interwencje przeciwko krajom socjalistycznym lub spróbuje wywołać pokojową dezintegrację. Dołoży wszelkich starań, by zniszczyć kraje socjalistyczne bądź by przemienić je w kraje kapitalistyczne. Międzynarodowa walka klas znajdzie więc swoje odbicie w krajach socjalistycznych.

LENIN POWIEDZIAŁ:

„Przejście‎ ‎od‎ ‎kapitalizmu‎ ‎do‎ ‎komunizmu‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎cała‎ ‎epoka‎ ‎dziejowa.‎ ‎Póki‎ ‎się‎ ‎ona‎ ‎nie‎ ‎zakończyła,‎ ‎wyzyskiwaczom‎ ‎nieuchronnie pozostaje‎ ‎nadzieja‎ ‎na‎ ‎restaurację,‎ ‎a‎ ‎nadzieja‎ ‎ta‎ ‎przeistacza‎ ‎się‎ ‎w

PRÓBY‎ ‎RESTAURACJI.”

[Lenin, Rewolucja proletariacka a renegat Kautsky]

WSKAZAŁ RÓWNIEŻ, ŻE:

„Likwidacja‎ ‎klas‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎sprawa‎ ‎długotrwałej,‎ ‎trudnej,‎ ‎uporczywej‎ ‎walki‎ ‎klasowej,‎ ‎która‎ ‎po‎ ‎obaleniu‎ ‎władzy‎ ‎kapitału, po‎ ‎zburzeniu‎ ‎państwa‎ ‎burżuazyjnego,‎ ‎po‎ ‎ustanowieniu‎ ‎dyktatury‎ ‎proletariatu‎ ‎nie‎ ‎znika‎ ‎(jak‎ ‎wyobrażają‎ ‎sobie‎ ‎filistry dawnego‎ ‎socjalizmu‎ ‎i‎ ‎dawnej‎ ‎socjaldemokracji),‎ ‎lecz‎ ‎tylko
zmienia‎ ‎swoje‎ ‎formy,‎ ‎stając‎ ‎pod‎ ‎wielu‎ ‎względami‎ ‎jeszcze‎ ‎bardziej zaciekłą”.

[LENIN, POZDROWIENIE ROBOTNIKOM WĘGIERSKIM]

Przez cały etap socjalizmu, walka klas między proletariatem a burżuazją w sferach ekonomii, ideologii, kultury oraz edukacji nie może być zatrzymana. Jest to przedłużony, cierpiętniczy oraz kompleksowy konflikt. Podobnie jak fale morskie, czasami powstaje i czasami opada, czasami jest spokojny, a czasami – burzliwy. Jest to walka, która decyduje o przeznaczeniu społeczeństwa socjalistycznego; czy społeczeństwo przejdzie do społeczeństwa komunistycznego czy cofnie się z powrotem do kapitalizmu zależy od wyniku tego starcia.
Walka klas w społeczeństwie socjalistycznym jest nierozerwalnie zobrazowana w Komunistycznej Partii. Burżuazja oraz imperializm międzynarodowy rozumieją, że w celu degradacji socjalistycznego kraju w kraj kapitalistyczny, jest to niezbędne, by wpierw zdegradować partię komunistyczną w partię rewizjonistyczną.
Nowe oraz stare elementy burżuazyjne, nowi oraz starzy bogaci chłopi oraz inne degeneracyjne elementy stanowią społeczną bazę rewizjonizmu i poszukują wszelkich metod, by odnaleźć swoich agentów wewnątrz partii komunistycznej. Istnienie burżuazyjnych wpływów jest wewnętrznym źródłem rewizjonizmu. Poddaństwo wobec nacisku imperializmu jest zewnętrznym źródłem rewizjonizmu.
Przez cały etap socjalizmu występuje nieunikniony spór między Marksistami-Leninistami oraz różnego rodzaju oportunizmem – głównie rewizjonizmem – w komunistycznych partiach krajów socjalistycznych. Charakterystyką tego rewizjonizmu jest fakt, że zaprzeczając występowania klas i ich walki między sobą, rewizjoniści stają po stronie burżuazji, atakując tym samym proletariat oraz przemieniając dyktaturę ludu pracującego w dyktaturę kapitalistów.
W świetle doświadczeń międzynarodowego ruchu klasy pracującej oraz w zgodzie z obiektywnym prawem walki klas, założyciele marksizmu wskazali, że przemiana społeczeństwa z kapitalizmu, ze społeczeństwa klasowego w społeczeństwo komunistyczne musi opierać się na dyktaturze proletariatu i nie ma ku temu innej drogi.

MARKS POWIEDZIAŁ:

„(…) walka klas w sposób nieunikniony prowadzi do dyktatury proletariatu”.

[MARKS W LIŚCIE DO J. WEDEMEYERA, 5 MARCA 1852]

POWIEDZIAŁ TAKŻE, ŻE:

„Między społeczeństwem kapitalistycznym a komunistycznym leży okres rewolucyjnego przeobrażenia pierwszego w drugie. Temu okresowi odpowiada też polityczny okres przejściowy i państwo tego okresu nie może być niczym innym jak tylko rewolucyjną, dyktaturą proletariatu”.

[MARKS, KRYTYKA PROGRAMU GOTAJSKIEGO]

Rozwój społeczeństwa socjalistycznego jest procesem niezakłóconej rewolucji. Wyjaśniając socjalizm rewolucyjny Marks powiedział:
„Socjalizm ten ogłasza rewolucję w permanencji, klasową dyktaturę proletariatu, jako konieczny szczebel przejściowy do zniesienia różnic klasowych w ogóle, do zniesienia wszystkich stosunków produkcji, na których się one opierają, do zniesienia wszystkich stosunków społecznych, odpowiadających tym stosunkom produkcji, do przewrotu wszystkich idei, zrodzonych przez te stosunki społeczne”.

[MARKS, WALKI KLASOWE WE FRANCJI]

W swoich zmaganiach między oportunizmem Drugiej Międzynarodówki, Lenin kreatywnie wyjaśnił oraz rozwinął teorię Marksa o dyktaturze proletariatu. Wskazał, że:
„Dyktatura proletariatu nie jest końcem walki klas, ale jej kontynuacją w nowych formach. Dyktatura proletariatu jest walką klas prowadzoną między proletariatem, który odniósł zwycięstwo w swoich zmaganiach o władzę polityczną przeciwko burżuazji, która poniosła klęskę, ale nie została zniszczona, burżuazji, która nie zniknęła, nie zaprzestała swojego oporu, ale wręcz przeciwnie – wzmogła go.”
[Lenin, przedmowa do przemówienia o oszukiwaniu ludu hasłami wolności i równości]

POWIEDZIAŁ RÓWNIEŻ, ŻE:

„Dyktatura proletariatu jest stałą walką – krwawą i bezkrwawą, pokojową i pełną przemocy, militarną, ekonomiczną, edukacyjną oraz administracyjną – walką przeciwko siłom i tradycjom starego społeczeństwa”.
W swoim celebrowanym dziele „O prawidłowym rozwiązywaniu sprzeczności pośród ludu” oraz w innych pracach, towarzysz Mao Zedong, opierając się na fundamentalnych zasadach Marksizmu-Leninizmu oraz historycznych doświadczeniach dyktatury proletariatu daje wyczerpującą i systematyczną analizę klas oraz walki klas w społeczeństwie kapitalistycznym i kreatywnie rozwija teorię Marksistowsko-Leninowskiej dyktatury proletariatu.1
Towarzysz Mao Zedong bada obiektywne prawa socjalistycznego społeczeństwa z punktu materializmu dialektycznego. Wskazuje on, że uniwersalne prawo jedności oraz starcia przeciwieństw działających zarówno w świecie naturalnym oraz w ludzkich społeczeństwach tyczą się również społeczeństw socjalistycznych.
W społeczeństwie socjalistycznym, klasowe sprzeczności wciąż pozostają, a walka klas nie wymiera po socjalistycznej transformacji własności środków produkcji. Walka między dwiema drogami socjalizmu oraz kapitalizmu rozciąga się przez cały etap socjalizmu. By zapewnić sukces socjalistycznej konstrukcji oraz by zapobiec restauracji kapitalizmu, niezbędne jest doprowadzenie socjalistycznej rewolucji do końca na płaszczyźnie kulturowej, ideologicznej, politycznej oraz ekonomicznej. Całkowite zwycięstwo socjalizmu nie może być osiągnięte w ciągu jednego czy dwóch pokoleń: rozwiązanie tego pytania całkowicie wymaga od pięciu do dziesięciu pokoleń, lub nawet dłużej.
Towarzysz Mao Zedong podkreśla fakt, że w społeczeństwie socjalistycznym istnieją dwa typy społecznych sprzeczności – te wśród ludu oraz te między ludem oraz wrogami ludu. Te drugie są znacznie liczniejsze. Tylko poprzez rozróżnianie tych dwóch typów sprzeczności, które mają odmienne natury, oraz poprzez poprawne aplikowanie różnych środków do ich zwalczania możliwe jest zjednoczenie ludu, który razem stanowi 90 procent populacji, pokonanie jego wrogów, którzy stanowią tylko kilka procent populacji oraz skonsolidowanie dyktatury proletariatu.2
Dyktatura proletariatu jest podstawowym gwarantem konsolidacji oraz rozwoju socjalizmu, dla zwycięstwa proletariatu nad burżuazja i zwycięstwa socjalizmu w walce pomiędzy dwoma drogami.
Tylko poprzez emancypację całej ludzkości proletariat może ostatecznie wyemancypować sam siebie. Historyczne zadanie dyktatury proletariatu ma dwa aspekty – wewnętrzny oraz międzynarodowy.
Zadanie wewnętrzne składa się między innymi z obalenia wszystkich klas wyzyskiwaczy, rozwijania socjalistycznej gospodarki do maksimum, wzbogacania świadomości klasowej mas, obalania różnic między posiadaniem przez cały lud, a posiadaniem kolektywnym, między robotnikami, a chłopami, między miastem, a wsią, między robotnikami umysłowymi, a robotnikami fizycznymi, zwalczanie jakichkolwiek szans a na powrót społeczeństwa klasowego i przywrócenie kapitalizmu oraz zapewnianie warunków potrzebnych do realizacji społeczeństwa komunistycznego wraz z jego najważniejszą zasadą: „każdemu według potrzeb, od każdego według możliwości”.
Zadanie międzynarodowe polega głównie na przeciwstawianiu się atakom imperializmu międzynarodowego (wliczając w to zbrojne interwencje oraz dezintegrację metodami pokojowymi) oraz udzielanie wsparcia światowej rewolucji, dopóki ludy wszystkich krajów w końcu nie obalą imperializmu, kapitalizmu oraz systemu wyzysku.
Przed wypełnieniem tych dwóch zadań oraz przed rozwojem społeczeństwa w pełni komunistycznego, dyktatura proletariatu jest absolutnie niezbędna.
Sądząc po aktualnej sytuacji dziś, zadania dyktatury proletariatu są wciąż dalekie od ukończenia w jakimkolwiek socjalistycznym kraju. We wszystkich socjalistycznych krajach bez wyjątku są klasy oraz ich walka, walka między drogami: socjalistyczną oraz kapitalistyczną, a to, czy rewolucja socjalistyczna zostanie doprowadzona do końca, czy też może kapitalizm zostanie przywrócony wciąż pozostaje pytaniem.
Wszystkie kraje socjalistyczne wciąż mają przed sobą długą drogę do przebycia, nim różnice między kolektywną własnością nad środkami produkcji, a posiadaniem przez cały lud, między robotnikami a chłopami, między miastem a wsią, między robotnikami umysłowymi a fizycznymi zostaną wyeliminowane, a społeczeństwo komunistyczne z jego zasadą „każdemu według potrzeb, od każdego według możliwości” zostanie zrealizowane. Jest zatem niezbędne, by socjalistyczne kraje utrzymały dyktaturę proletariatu.
W tych okolicznościach, obalenie dyktatury proletariatu przez rewizjonistyczną, Chruszczowską klikę jest niczym innym, aniżeli zdradą socjalizmu oraz komunizmu.

ANTAGONISTYCZNE KLASY ORAZ WALKA KLAS ISTNIEJĄ W ZWIĄZKU RADZIECKIM
Oznajmiając zniesienie dyktatury proletariatu w Związku Radzieckim, rewizjonistyczna klika Chruszczowa opiera się na twierdzeniu, że antagonistyczne klasy zostały wyeliminowane a walka klas już nie istnieje.
Ale jaka jest faktyczna sytuacja w Związku Radzieckim? Czy naprawdę nie ma tam antagonistycznych klas i ich walki?
Następstwem zwycięstwa Wielkiej Rewolucji Październikowej, było ustanowienie dyktatury proletariatu w Związku Radzieckim, kapitalistyczna prywatna własność środków produkcji została zniszczona a socjalistyczne posiadanie przez cały lud i posiadanie kolektywne zostało ustanowione poprzez uapństwowienie przemysłu oraz kolektywizację rolnictwa, a wielkie osiągnięcia w budowaniu socjalizmu zostały osiągnięte w ciągu kilku dekad. Wszystko to było częścią niezatartego zwycięstwa o ogromnym znaczeniu historycznym wywalczonym przez Partię Komunistyczną Związku Radzieckiego oraz ludu radzieckiego pod przewodnictwem Lenina oraz Stalina.
Jednakże, stara burżuazja oraz inne klasy wyzyskujące, które zostały obalone w Związku Radzieckim nie zostały całkowicie zlikwidowane i przetrwały upaństwowienie przemysłu i kolektywizację rolnictwa. Polityczny oraz ideologiczny wpływ burżuazji pozostał. Spontaniczne tendencje kapitalistyczne kontynuowały egzystencję zarówno w terenach miejskich, jak i wiejskich. Nowe elementy burżuazyjne oraz kułacy nieustannie pojawiali się. Przez cały okres interwencyjny, walka klas między proletariatem oraz burżuazją oraz walka między drogą socjalistyczną, a kapitalistyczną utrzymały się w sferach politycznej, ekonomicznej oraz ideologicznej.
Jako, że Związek Radziecki był pierwszym i, swojego czasu, jedynym krajem budującym socjalizm i nie miał doświadczenia na arenie międzynarodowej i, jako że Stalin zboczył z Marksistowso- Leninowskiej dialektyki w swoim rozumieniu praw rządzących walką klas w społeczeństwie socjalistycznym, przedwcześnie określił, że rolnictwo zostało całkowicie skolektywizowane, że „nie ma antagonistycznych klas” w Rosji Radzieckiej [Stalin, O szkicu konstytucji Związku Radzieckiego, Problemy Leninizmu] oraz, że ZSRR był „wolny od konfliktu klasowego” [Stalin, Raport do osiemnastego kongresu KPZR w kwestii pracy komitetu centralnego, Problemy Leninizmu]. Stalin jednostronnie podkreślił wewnętrzną homogeniczność społeczeństwa socjalistycznego oraz przeoczył jego sprzeczności, nie podołał poleganiu na klasie pracującej oraz masach ludowych w starciu z siłami kapitalizmu oraz uważał, że jedyna możliwość restauracji kapitalizmu może nastąpić tylko w zbrojnej interwencji międzynarodowego imperializmu3. Okazło się to błędne zarówno w teorii, jak i praktyce.
Niemniej jednak, Stalin pozostał wielkim Marksistą-Leninistą. Tak długo, jak przewodził Partii Radzieckiej, jak i radzieckiemu państwu, pozostawał wierny dyktaturze proletariatu oraz kursowi socjalistycznemu, podążał ścieżką Marksizmu-Leninizmu oraz zapewnił Związku Radzieckiemu postęp na drodze socjalizmu.
Odkąd Chruszczow objął władzę nad partią radziecką i państwem, wprowadzona została cała seria rewizjonistycznych ustaw, która znacznie przyspieszyła wzrost sił kapitalizmu i ponownie zaostrzyła walkę klas między proletariatem, a burżuazją oraz walkę między drogą socjalizmu, a drogą kapitalizmu w Rosji Radzieckiej.
Przeglądając raporty z radzieckich gazet z ostatnich kilku lat, można znaleźć liczne przykłady pokazujące nie tylko obecność wielu elementów starych wyzyskujących klas w radzieckim społeczeństwie, ale i pojawienie się nowych oraz przyspieszenie polaryzacji klasowej.
Spójrzmy na aktywności różnych elementów burżuazji w radzieckich przedsiębiorstwach, które są własnością całego ludu.
Najważniejsi funkcjonariusze w niektórych państwowych fabrykach oraz ich gangi nadużywają swojej pozycji i gromadzą ogromne fortuny używając wyposażenia oraz materiałów tychże fabryk, by założyć „podziemne warsztaty” dla prywatnej produkcji, nielegalnej sprzedaży oraz rozdzielania zysków. Oto kilka przykładów.
W leningradzkiej placówce produkującej wyposażenie militarne najważniejsi funkcjonariusze obsadzili swoich ludzi we „wszystkich kluczowych pozycjach” oraz „przemienili państwowe przedsiębiorstwo w prywatne”. Dopuścili się oni nielegalnej produkcji dóbr niemilitarnych a ze sprzedaży samych piór wiecznych zdefraudowali 1 200 000 rubli w przeciągu trzech lat. Wśród tych ludzi znajdował się człowiek, którzy „był NEPowcem w latach 20” oraz który był „złodziejem z długim stażem”.

[KRASNAYA ZVEZDA, 19 MAJA 1962]

W fabryce jedwabiu w Uzbekistanie, kierownik zbratał się z głównym inżynierem, głównym księgowym, zarządcą działu podażowego oraz marketingu, zarządem warsztatów oraz innymi wysoko postawionymi jednostkami i wszyscy oni stali się „nowo-zrodzonymi przedsiębiorcami”. Kupili oni więcej niż dziesięć ton sztucznego oraz czystego jedwabiu z różnych nielegalnych źródeł, by wytworzyć dobra, które „nie zostały zarejestrowane”. Zatrudniali robotników bez przechodzenia przez niezbędne procedury oraz wymusili oni „dwunastogodzinny dzień pracy”.

[PRAVDA VOSTOKA, 8 PAŹDZIERNIKA 1963]

Kierownik fabryki mebli w Charkowie założył „nielegalny warsztat dziergawczy” oraz prowadził sekretne operacje wewnątrz fabryki. Ten mężczyzna „miał kilka żon, wiele samochodów, wiele domów 176 krawatów, około stu koszul oraz dziesiątki garniturów. Był również hazardzistą robiącym zakłady na wyścigach konnych.

[PRAVDA UKRAINY, 18 MAJA 1962]

Tacy ludzie nie działają sami. Współpracują oni bowiem ramię w ramię z funkcjonariuszami w tych wydziałach państwowych, które odpowiadają za zaopatrzenie i handel, oraz w innych wydziałach. Mają swoich ludzi w szeregach policji oraz sądach, którzy ich chronią i działają jako ich agenci. Nawet wysoko opłacani urzędnicy w organach państwowych wspomagają i chronią ich. Oto kilka przykładów:
Kierownik warsztatów związanych z moskiewskim ambulatorium psychoneurologicznym oraz jego gang założyli „podziemne przedsiębiorstwo” oraz poprzez łapówkarstwo „uzyskali pięćdziesiąt osiem maszyn szyjących” oraz spore pokłady materiałów. Weszli w świat biznesu wraz z „pięćdziesięcioma dwoma fabrykami, spółkami rzemieślniczymi oraz kolektywnymi farmami” oraz zarobili trzy miliony rubli w przeciągu kilku lat. Przekupili funkcjonariuszy wydziału Walki z Kradzieżą Własności Socjalistycznej oraz Spekulacją, wraz z podległymi temu wydziałowi inspektorami, instruktorami oraz innymi pracownikami.

[IZVESTIA, 20 PAŹDZIERNIKA 1963]

Kierownik fabryki maszyn w Federacji Rosyjskiej, wraz z kierownikiem innej fabryki oraz inni funkcjonariusze, czterdzieści trzy osoby ogółem, wykradli więcej niż dziewięćset krosien oraz sprzedali je do fabryk w Azji Centralnej, Kazahstanie oraz na Kaukazie oraz w innych miejscach, gdzie funkcjonariusze używali tych maszyn do nielegalnej produkcji.

[KOMSOMOLSKAYA PRAVDA, 9 SIERPNIA 1963]

W Kirgiskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej gang ponad czterdziestu oszustów oraz łapówkarzy, uzyskawszy uprzednio kontrolę nad dwoma fabrykami zorganizowali podziemną produkcję oraz splądrowali własność państwową, której wartość przekraczała trzydzieści milionów rubli. Gang ten składał się z Przewodniczącego Komisji Planowej Republiki, Wiceministra Handlu, siedmiu szefów różnych biur oraz szefów różnych dywizji Rady Ministrów Republiki, Narodowej Rady Gospodarczej, Państwowej Komisji Centralnej, oraz z „dużych kułaków, którzy wrócili z wygnania”.

[SOVIETSKAYA KIRGHIZIA, 9 STYCZNIA 1962]

Przykłady te pokazują, że fabryki, które wpadły w szpony takich degeneratów są socjalistyczne tylko z nazwy, gdyż w prawdzie stały się one przedsiębiorstwami kapitalistycznymi, za pomocą których ci ludzie się wzbogacają. Stosunki tych ludzi z podległymi im robotnikami przeistoczyły się w te, między kapitalistą, a pracownikiem najemnym, między wyzyskującym, a wyzyskiwanym, między ciemiężycielem, a ciemiężonym.
Czyż nie są degeneraci, którzy posiadają i używają środków produkcji do wyzysku pracy innych czysto burżuazyjnym elementem? Czyż nie są ich partnerzy na szczeblach państwowych, pracujący z nimi ręka w rękę, przyjmujący łapówki, uczestniczący w wyzysku, biorący udział w oszustwach podatkowych, również jawnymi elementami burżuazyjnymi?
Spójrzmy teraz na aktywności różnych elementów kułactwa na kolektywnych farmach.
Niektórzy przewodniczący kolektywnych farm oraz ich gangi kradną oraz spekulują ile wola zapragnie, bez przeszkód marnują publiczne pieniądze oraz ogołacają pracujących tam farmerów. Oto kilka przykładów:
Przewodniczący kolektywnych farm w Uzbekistanie „trzymał całą wioskę w terrorze”. Wszystkie ważne urzędy w tamtym zakładzie „były okupywane przez jego teściów, szwagrów oraz innych krewnych i przyjaciół”. Roztrwonił on 132 000 rubli tychże farm na swoje osobiste „potrzeby”. Miał samochód, dwa motocykle oraz trzy żony; każda „ze swoim własnym domem”.

[SELSKAYA ZHIZN, 26 CZERWCA 1962]

Przewodniczący kolektywnej farmy w Obwodzie Kurskim uważał tę farmę za swoją „dziedziczną posiadłość”. Spiskował z jej księgowymi, kasjerami, głównym nadzorcą magazynów, agronomistą, kierownikiem głównego sklepu oraz innymi. Chroniąc siebie nawzajem, „ogołacali oni pracujących na tych farmach rolników” oraz wzbogacili się o kilkaset tysięcy rubli w ciągu kilku lat. [Ekonomicheskaya Gazeta, Nr. 35, 1963]
Przewodniczący kolektywnej farmy w Ukrainie zarobił 50 000 rubli jej kosztem poprzez fałszowanie certyfikatów kupna oraz nakazów pieniężnych w zmowie z główną księgową, którą chwalono za „modelowe prowadzenie ksiąg” oraz której czyny zostały wystawione w Moskiewskiej Ekspozycji Osiągnięć Gospodarki Narodowej.

[SELSKAYA ZHIZN, 14, SIERPNIA 1963]

Przewodniczący kolektywnej farmy w Obwodzie Ałmackim specjalizował się w komercyjnej spekulacji. Kupował „sok owocowy w Ukrainie lub Uzbekistanie oraz cukier i alkohol z Obwodu Dżambylskiego”, przetwarzał je a następnie sprzedawał wino po wysokich cenach w wielu lokalach. W tej farmie została założona winnica zdolna produkować ponad milion litrów alkoholu rocznie, jej spekulowana wartość handlowa rozeszła się w całej Kazachstańskiej Republice Radzieckiej, a spekulacja handlowa stała się jednym z głównych źródeł dochodu.

[PRAVDA, 14 STYCZNIA 1962]

Przewodniczący kolektywnej farmy w Białorusi uważał siebie samego za „feudalne książątko na swojej farmie” oraz kierował się „interesem osobistym” we wszystkich jej sprawach. Żył nie na farmie, ale w mieście albo swojej wspaniałej willi i zawsze był zajęty „różnymi machinacjami handlowymi” oraz „nielegalnym handlem”. Kupił bydło z zewnątrz, prezentował je jako produkt kolektywnej farmy oraz fałszował jej wydajność. A jednak, „więcej niż kilka gazetowych raportów” na temat jego osoby zostało opublikowanych i został on nazwany „wzorowym liderem”.

[PRAVDA, 6 LUTEGO 1961]

Te przykłady pokazują, że kolektywne farmy pod kontrolą takich funkcjonariuszy stają się prywatną własnością. Tacy ludzie przemieniają kolektywne przedsiębiorstwa w nowokułackie firmy. Znajdują się często wysokopostawieni ludzie, którzy ich chronią. Ich relacje z pracującymi na farmach kolektywnych rolnikami stały się identyczne z tymi między ciemiężycielem, a ciemiężonym, między wyzyskiwaczem i wyzyskiwanym. Czyż nie są ci neowyzyskiwacze, którzy są noszeni na barkach rolników, nowym kułactwem?
Wszyscy oni, oczywiście, należą do klasy, która jest wroga proletariatowi i rolnikom – do kułactwa oraz burżuazji. Ich antysocjalistyczne poczynania odzwierciedlają idealnie walkę klas, w której to agresorem jest burżuazja.
Oprócz elementów burżuazji w państwowych przedsiębiorstwach i kolektywnych farmach, znajduje się ich wiele zarówno w miasteczkach, jak i terenach wiejskich Związku Radzieckiego.
Niektórzy z nich zakładają prywatne przedsiębiorstwa dla prywatnej produkcji oraz sprzedaży; inni, organizują zespoły kontrahentów oraz otwarcie podejmują prace budowlane dla przedsiębiorstw państwowych lub spółdzielczych; jeszcze inni otwierają prywatne hotele.
„Sowiecka kapitalistka” w Leningradzie zatrudniała pracowników do produkowania nylonowych bluz damskich na sprzedaż a jej „dzienny dochód przekraczał 700 nowych rubli”.

[IZVESTIA, 9 KWIETNIA 1963]

Właściciel warsztatu w Obwodzie Kurskim tworzył buty na sprzedaż po cenach spekulacyjnych. Miał w swojej posesji 540 par butów, osiem kilogramów złotych monet, 3000 metrów tekstyliów wysokiej jakości, 20 dywanów, 1 200 kilogramów wełny oraz wiele innych dóbr.

[SOVIETSKAYA ROSSIYA, 9 PAŹDZIERNIKA 1963]

Prywatny przedsiębiorca w Obwodzie Homelskim „zatrudniał robotników i rzemieślników” oraz w ciągu dwóch lat zdobył wysoko opłacane kontrakty budowlane oraz kontrakty na odnowienie piecy przemysłowych w dwunastu fabrykach.

[IZVESTIA, 18 PAŹDZIERNIKA 1960]

W Obwodzie Orenburskim znajdują się „setki prywatnych hoteli oraz punktów logistycznych”, a „pieniądze kolektywnych farm oraz państwa nieprzerwanie gromadzone są w kieszeniach posiadaczy hoteli”.

[SELSKAYA ZHIZN, 17 LIPCA 1963]

Niektórzy dopuszczają się spekulacji handlowych, dorabiając się fortun poprzez kupowanie tanio i sprzedawanie drogo lub przenoszenie dóbr z daleka. W Moskwie znajduje się wielu spekulantów zaangażowanych w obrót produktami rolnymi. „Przynoszą do Moskwy tony owoców cytrusowych, jabłek oraz warzyw oraz odsprzedają je po spekulatywnych cenach.” Ci zdziercy mają do dyspozycji wszelkie udogodnienia: zajazdy, magazyny i inne usługi.

[SELSKAYA ZHIZN, 17, LIPCA 1963]

W kraju Krasnodarskim spekulantka ustnowiła swoją własną działalność i „zatrudniała dwunastu sprzedawców i dwóch dokerów”. Transportowała „tysiące wieprzy, setki kwintali kradzionych cegieł żużlowych, całe wagony szkła” i inne materiały budowlane z miast to wsi. Zdobywała na każdej sprzedaży spore zyski.

[EKONOMICHESKAYA GAZETA, NR. 27, 1963]

Inni specjalizują się w pośrednictwie oraz handlu. Mają szeroką sieć kontaktów, przez którą mogą załatwić wszystko. W Leningradzie był handlarz, który „mimo, że nie jest Ministerm Handlu, kontroluje wszystkie zapasy” oraz „mimo, że nie posiada wpływu na kolej, wyładowuje wagony”.
Mógł posiąść „rzeczy, których zapasy są ściśle kontrolowane.” „Wszystkie magazyny w Leningradzie są mu do usług.” Za dostarczanie dóbr dostawał ogromne „bonusy” - ogółem 700 000 rubli z jednego kombinatu drzewnego w samym roku 1960. W Leningradzie jest „cała grupa” takich handlarzy.
[Literaturnaya Gazeta, 27 lipca i 17 sierpnia 1963]
Te prywatne przedsiębiorstwa oraz spekulanci wdają się w jawny wyzysk kapitalistyczny. Czy nie jest to jasne, że należą oni do burżuazji, klasy wrogiej wobec proletariatu?
W rzeczywistości, sama radziecka prasa nazywa tych ludzi „radzieckimi kapitalistami” oraz „nowymi przedsiębiorcami”, „prywatnymi przedsiębiorcami”, „nowymi kułakami”, „spekulantami”, „wyzyskiwaczami” itd. Czyż nie przeczą sami sobie Chruszczowscy rewizjoniści, kiedy twierdzą, że konflikt klasowy został w Rosji Radzieckiej zażegnany?
Fakty zacytowane powyżej są tylko częścią tych publikowanych w prasie radzieckiej, jednak wystarczą one, by wzbudzić szok w ludziach. Wiele ze znacznie większych i poważniejszych przypadków nie zostało opublikowanych; zamiast tego, zostały zamiecione pod dywan.
Zacytowaliśmy powyżej informacje, by odpowiedzieć na pytanie, czy w Związku Radzieckim są wrogie sobie klasy i ich konflikt. Te informacje są powszechnie dostępne i nawet rewizjonistyczna klika Chruszczowa nie jest w stanie im zaprzeczyć.
Te informacje wystarczą, by pokazać, że nieokiełznane aktywności burżuazji przeciwko proletariatowi są powszechne w Związku Radzieckim, w miastach, jak i na wsi, w przemyśle, jak i w rolnictwie, w sferach produkcji, jak i w sferze obrotu towarami, od departamentów gospodarczych do struktur partyjnych i organizacji rządowych, wśród ludzi nisko, jak i wysoko postawionych. Te antysocjalistyczne aktywności są niczym innym, aniżeli krystalizacją konfliktu klasowego prowadzonego przez burżuazję przeciwko proletariatowi.
Nie jest dziwnym, że ataki na socjalizm są poczynane w kraju socjalistycznym przez stare i nowe elementy burżuazyjne. Nie jest to niczym zatrważającym, tak długo, jak przywódcy partii pozostają Marksistami-Leninistami. Jednak w dzisiejszej Rosji Radzieckiej, powaga sytuacji leży w tym, że Chruszczowska klika uzurpowała sobie władzę w partii oraz państwie, w rezultacie czego burżujska warstwa pojawiła się w sowieckim społeczeństwie.
Ten problem zostanie omówiony w sekcji następnej.

UPRZYWILEJOWANA WARSTWA ORAZ REWIZJONISTYCZNA KILKA CHRUSZCZOWA
Warstwa uprzywilejowana we współczesnym społeczeństwie sowieckim składa się z zdegenerowanych elementów spośród wysoko postawionych członków partii i administracji państwowej, państwowych farm, przedsiębiorstw oraz również burżujskiej inteligencji; stoi ona naprzeciwko robotnikom, chłopom oraz większości intelektualistów oraz urzędników Rosji Radzieckiej.
Lenin wykazał zaraz po Rewolucji Październikowej, że burżujskie oraz drobnoburżujskie ideologie oraz nawyki krążyły wokół i ze wszystkich stron wpływały na proletariat, korumpując poszczególne sekcje tej klasy społecznej. Warunki te doprowadziły do pojawienia się wśród biurokratów oraz funkcjonariuszy radzieckich nowych elementów burżujskich oraz wyobcowania tych grup od mas pracujących. Lenin wykazał także, że wysokie pensje płacone specjalistom technicznym kontynuującym pracę dla Związku Radzieckiego, chociaż były konieczne, miały korumpujący wpływ.
„Lenin zatem kładł wielki nacisk na prowadzenie nieustannej walki przeciwko wpływom ideologii burżuazyjnych i drobnoburżuazyjnych, na zachęcaniu szerszych mas do brania udziału w pracach publicznych, na nieustannym obnażaniu i zwalczaniu biurokratów oraz nowych elementów burżuazyjnych w radzieckich organach władzy, na tworzeniu warunków będących w stanie położyć kres istnieniu oraz pomnażaniu burżuazji. Lenin wykazał stanowczo, że «bez systematycznej oraz stanowczej walki o ulepszenie aparatu państwowego, polegniemy zanim podstawy socjalizmu zostaną utworzone»”.
[Lenin, Planie broszury ‘O podatku żywnościowym’]
Jednocześnie Lenin podkreślał jak istotnym jest trzymanie się zasad Komuny Paryskiej w polityce płacowej, które twierdziły, że wszyscy pracownicy publiczni mieli otrzymywać pensje odpowiadające wysokością pensjom robotniczym i tylko burżujscy specjaliści mieli otrzymywać wysokie pensje. Od Rewolucji Październikowej do okresu rehabilitacji gospodarki radzieckiej, wytyczne Lenina były przestrzegane; wiodący personel partii, rządowe organizacje i przedsiębiorstwa, zarówno jak i działacze partyjni wśród specjalistów otrzymywali pensje z grubsza podobne do tych otrzymywanych przez robotników.
Komunistyczna Partia Związku radzieckiego prowadzona przez Stalina pozostała wierna dyktaturze proletariatu oraz drodze socjalistycznej oraz prowadziła nieubłaganą walkę przeciwko siłom kapitalizmu. Walka Stalina przeciwko Trockistom, Zinowjewistom oraz Bukarinistom była w istocie odzwierciedleniem konfliktu między proletariatem oraz burżuazją oraz walki między dwoma drogami socjalizmu – powrotem do kapitalizmu oraz przejściem do komunizmu. Zwycięstwo w tych walkach zmiażdżyło próżne nadzieje burżuazji na powrót kapitalizmu w Rosji Radzieckiej.
Nie można zaprzeczyć, że przed śmiercią Stalina wysokie pensje już były wypłacane poszczególnym grupom oraz niektóre kadry już uległy degeneracji i stały się elementami burżuazyjnymi. Centralny Komitet Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego w swoim raporcie z 19. Kongresu Partyjnego w Październiku 1952 wykazał, że degeneracja oraz korupcja już wkradły się w poszczególne organizacje partyjne.
Liderzy tych organizacji zmienili je w niewielkie wspólnoty złożone jedynie z lojalnych im ludzi,„przedkładając swoje własne interesy nad interesy partyjne oraz państwowe”. Niektórzy zarządcy przedsiębiorstw przemysłowych „zapomnieli, że powierzone im przedsiębiorstwa są instytucjami państwowymi, próbując je przy tym zmienić w ich prywatne działalności”.
„Zamiast chronić wspólnej hodowli zwierząt w farmach kolektywnych”, niektórzy partyjni i państwowi funkcjonariusze dopuszczają się drobnej kradzieży. W sferze kulturalnej, artystycznej oraz naukowej, prace atakujące bądź wyśmiewające socjalizm pojawiły się, a monopolistyczny „reżim Arakczejewski” pojawił się wśród naukowców.
Odkąd Chruszczow uzurpował przywództwo w partii oraz w państwie radzieckim, wystąpiła znaczna zmiana walki klasowej w Związku Radzieckim.
Chruszczow wprowadził serię rewizjonistycznych uchwał służących interesom burżuazji oraz gwałtownie rosnącym siłom kapitalizmu w Rosji Radzieckiej.
Pod pretekstem „walki z kultem jednostki”, Chruszczow ośmieszył dyktaturę proletariatu oraz socjalistyczny system, kładąc tym samym podwaliny pod przywrócenie kapitalizmu w Rosji Radzieckiej. Kompletnie negując Stalina, zanegował on broniony i podtrzymywany przez niego Marksizm-Leninizm. Otworzył on tym samym tamę powstrzymującą gromadzony rewizjonistyczny potop.
Chruszczow zamienił socjalistyczną zasadę „każdemu według pracy, od każdego wedle możliwości” na materialną zachętę. Poszerzył on, zamiast zawęzić, przepaść między dochodami niewielkiej mniejszości, a dochodami robotników, rolników oraz zwykłych intelektualistów.
Wspierał degeneratów na pozycjach przywódczych, zachęcając ich do stania się jeszcze bardziej bezwzględnymi w nadużywaniu swoich praw oraz do dorabiania się na owocach pracy ludu radzieckiego. Przyspieszył zatem polaryzację klasową w Rosji Radzieckiej.
Chruszczow sabotuje socjalistyczną gospodarkę planową, stosuje kapitalistyczną zasadę zysku, rozwija kapitalistyczną wolną konkurencję oraz podkopuje socjalistyczną własność całego ludu. Chruszczow atakuje system socjalistycznego planowania rolniczego, opisując go jako „biurokratyczny” oraz „niepotrzebny”. Skory do uczenia się od wielkich amerykańskich posiadaczy ziemskich, zachęca kapitalistyczne zarządzanie, hodując gospodarkę kułacką oraz podkopując gospodarkę socjalistyczną.
Chruszczow promuje ideologię burżuazyjną, burżuazyjne pojęcia wolności, równości, braterstwa i człowieczeństwa, wpaja burżuazyjny idealizm oraz metafizykę oraz reakcyjne idee burżuazyjnego indywidualizmu, humanizmu oraz pacyfizmu wśród ludu radzieckiego, podważając socjalistyczną moralność. Zgniła kultura zachodu jest teraz modna w Rosji Radzieckiej, a kultura socjalistyczna jest ostracyzowana i atakowana.
Pod sztandarem „pokojowej koegzystencji” Chruszczow zmawiał się z amerykańskim imperializmem, siejąc zamęt w obozie socjalistycznym i międzynarodowym ruchu komunistycznym, stawiając opór zmaganiom rewolucyjnych ludów i narodów uciskanych, praktykując mocarstwowy szowinizm oraz egoizm narodowy i w końcu zdradzając proletariacki internacjonalizm. Wszystko to dzieje się w imię ochrony interesów niewielkiej garstki ludzi, które to Chruszczow przedkłada nad interesami ludów Rosji Radzieckiej, obozu socjalistycznego i całego świata.
Droga, którą Chruszczow podążą jest niezaprzeczalnie drogą rewizjonizmu. Droga ta nie tylko zapewniła samopas i swobodę dla starych elementów burżuazyjnych, ale również pożywkę i pole do rozkwitu nowym elementom wśród głównych kadr radzieckich, rządu, zarządców państwowych przedsiębiorstw i kolektywnych farm oraz intelektualistów w sferze kulturalnej, sztuki, nauki oraz technologii.
W Rosji Radzieckiej obecnie, nie tylko nowe elementy burżuazyjne stały się liczniejsze w niespotykanym dotąd tempie, ale ich status społeczny się fundamentalnie zmienił. Przed Chruszczowem, nie okupowały one rządowych pozycji w społeczeństwie radzieckim. Ich działanie było ograniczone na wiele sposobów i były podatnym celem na ataki. Jednak odkąd Chruszczow przejął władzę, uzurpując przywództwo w partii oraz państwie, stopniowo nowe elementy burżuazyjne zgarniały coraz więcej kluczowych pozycji w partii oraz rządzie, a także w istotnych wydziałach, takich jak kulturalne czy gospodarcze, tworząc w tym samym uprzywilejowaną warstwę w społeczeństwie radzieckim.
Ta uprzywilejowana warstwa jest głównym aspektem burżuazyjnym w Związku Radzieckim oraz główną społeczną podstawą rewizjonistycznej kliki Chruszczowa. Kilka ta jest politycznym reprezentantem radzieckiej burżuazji oraz uprzywilejowanej warstwy społecznej.
Rewizjonistyczna klika Chruszczowa doprowadziła do jednej czystki za drugą oraz zastąpiła jedną grupę kadr inną na terenie całego kraju, począwszy od centralnych do lokalnych organizacji, od wiodących organów partii i państwa, aż po wydziały gospodarcze, kulturowe oraz edukacyjne, odwołując tych ludzi, którym nie ufają i umieszczając swoich podopiecznych w kluczowych pozycjach.
Za przykład niech posłuży Centraln y Komitet Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Statystki pokazują, że siedemdziesiąt procent tych członków Centralnego Komitetu, którzy otrzymali te stanowiska na 19. Kongresie w 1952 zostało zdymisjonowanych w ciągu 20. i 22. kongresu, mających miejsce w 1956 i 1961. Niemalże pięćdziesiąt procent członków, którzy zostali wybrani w trakcie 20. Kongresu zostało zdymisjonowanych podczas 22. kongresu.
W przeciągu tych zmian radziecka uprzywilejowana warstwa zyskała kontrolę nad partią, rządem oraz innymi kluczowymi instytucjami.
Członkowie tych uprzywilejowanych warstw przekształcili funkcję służenia masom w przywilej dominacji nad nimi. Nadużywają władzy nad środkami produkcji oraz środkami do życia dla prywatnych zysków ich małej kliki.
Członkowie tych uprzywilejowanych warstw przywłaszczają sobie owoce pracy ludu radzieckiego oraz otrzymują przychody będące dziesiątki bądź nawet setki razy większe od tych otrzymywanych przez zwykłych radzieckich robotników oraz chłopów. Nie tylko zabezpieczają wysokie przychody w formie wypłat, wysokich nagród oraz wielkiego wachlarza osobistych subsydiów, ale używają swojej uprzywilejowanej pozycji do uwłaszczania się na publicznej własności poprzez łapówkarstwo. Całkowicie odseparowani od pracującego ludu Związku Radzieckiego, prowadzą pasożytniczy i dekadencki sposób życia burżuazji.
Członkowie tej uprzywilejowanej warstwy stali się całkowicie zdegenerowani ideologicznie, całkowicie odwrócili się od rewolucyjnych tradycji Partii Bolszewickiej oraz porzucili ideały radzieckiej klasy pracującej. Są oni opozycją Marksizmu-Leninizmu oraz socjalizmu. Zdradzają rewolucję oraz nie pozwalają innym jej dokonać. Ich jedynym zmartwieniem jest konsolidacja swojej władzy oraz pozycji ekonomicznej. Wszystkie ich aktywności kręcą się wokół prywatnych interesów jej własnej, uprzywilejowanej klasy.
Ludzie widzieli, jak w Jugosławii, mimo że kilka Tita wciąż machała sztandarem „socjalizmu”, biurokratyczna burżuazja, antagonistyczna wobec ludu Jugosławiańskiego, powoli utrwalała swoje istnienie odkąd kilka Tita obrała ścieżkę rewizjonizmu, przemieniając ten kraj z dyktatury proletariatu w dyktaturę burżuazji biurokratycznej, a socjalistyczną gospodarkę kraju w państwowy kapitalizm. Teraz ludzie widzą jak klika Chruszczowa podąża szlakiem już utartym przez klikę Józefa Tito. Chruszczow spogląda na Belgrad niczym na osobistą Mekkę, powtarzając wciąż, że będzie brać lekcje z doświadczeń kliki Tita i ogłaszając, że grupa ta „należy do jednej i tej samej idei i prowadzona jest przez jedną i tę samą teorię”. Nie jest to zaskakujące.
[N. Chruszczow, Wywiad z zagranicznymi korespondentami w Brioni w Jugosławii, 28 sierpnia 1963]
Rezultatem rewizjonizmu Chruszczowa, pierwszy socjalistyczny kraj na świecie, którego budowa była opłacona krwią i potem wielkiego ludu radzieckiego, mierzy się teraz z zagrożeniem powrotu kapitalizmu.
Klika Chruszczowa szerzy bajki, jakoby „nie było antagonistycznych klas i klasowego konfliktu w Rosji Radzieckiej”, by ukryć fakt istnienia klasowej wojny wymierzonej w lud radziecki.
Radziecka uprzywilejowana warstwa reprezentowana przez rewizjonistyczną kliką Chruszczowa składa się jedynie z kilku procent radzieckiej populacji. Wśród kadr radzieckich, grupy te są również nieliczne. Jednak fakt ich istnienia stoi w całkowitej opozycji do ludu radzieckiego, który stanowi więcej niż 90 procent całkowitej populacji oraz w opozycji do większości radzieckich kadr oraz komunistów. Konflikt między radzieckim ludem, a warstwą uprzywilejowaną jest teraz główną sprzecznością w Związku Radzieckim. To nieprzejednane zjawisko ma naturę klasową.
Wielka Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego, utworzona przez Lenina i wielki lud radziecki okazała się być wiekopomną inicjatywą w Październikowej Socjalistycznej Rewolucji, wykazali się wytrwałością i heroizmem pokonując Białą Armię oraz ich imperialistycznych sprzymierzeńców z innych państw, dokonali niebywałych osiągnięć w industrializacji oraz kolektywizacji rolnictwa oraz odnieśli niebywałe zwycięstwo w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej przeciwko niemieckim faszystom, ocalając przy tym ludzkość. Nawet pod rządami Chruszczowskiej kliki, członkowie Komunistycznej Partii Związki Radzieckiego oraz ludu radzieckiego podtrzymują chwalebne rewolucyjne idee zakorzenione i pielęgnowane przez Lenina oraz Stalina oraz wciąż podtrzymują socjalizm, starając osiągnąć stadium komunizmu.
Szerokie masy radzieckich robotników, rolników oraz intelektualistów oburzają się z niezadowolenia przeciwko opresji oraz wyzyskowym praktykom stosowanym przez warstwę uprzywilejowaną. Ujrzeli oni jeszcze bardziej przejrzyście rewizjonistyczne cechy Chruszczowa i jego kliki, która zdradza socjalizm i stara się przywrócić kapitalizm.
Wśród kadr radzieckich jest wielu, którzy wciąż trwają w rewolucyjnym ferworze ludu pracującego, pozostają na drodze socjalizmu i twardo sprzeciwiają się rewizjonizmowi Chruszczowa. Szerokie masy ludu radzieckiego, komunistów oraz kadr używają różnych środków by oprzeć się rewizjonistycznej polityce Chruszczowskiej kliki, by grupa ta nie mogła tak łatwo doprowadzić do przywrócenia kapitalizmu. Wielki lud radziecki walczy o obronę chwalebnych tradycji Wielkiej Rewolucji Październikowej, o obronę osiągnięć socjalizmu oraz o zniszczenie spisków mających na celu przywrócenie kapitalizmu.

KRYTYKA TAK ZWANEGO „PAŃSTWA CAŁEGO LUDU”

Na 22. kongresie Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego Chruszczow podniósł sztandar opozycji wobec dyktatury proletariatu, ogłaszając zastąpienie państwa dyktatury proletariatu „państwem całego ludu”. Jest napisane w Programie KPZR, że dyktatura proletariatu „przestała być niezbędna w ZSRR” oraz, że „państwo, które powstało jako państwo dyktatury proletariatu, w swojej nowej obecnej epoce stało się państwem całego ludu”.
Każdy, kto posiada choć odrobinę wiedzy o Marksizmie-Leninizmie wie, że pojęcie państwa jest pojęciem klasowym. Lenin wykazał, że „wyróżniającym aspektem istnienia instytucji państwa jest istnienie osobnej klasy ludzi, w których to rękach skoncentrowana jest władza”.
[Lenin, Ekonomiczna treść narodnictwa i jego krytyka w książce pana Struvego]
Instytucja państwa jest bronią walki klasowej, maszyną dzięki której jedna klasa dokonuje opresji wobec innej. Każde państwo jest dyktaturą jednej klasy. Tak długo jak państwo istnieje, nie może ono być bezstronne wobec tego konfliktu lub należeć do całego ludu.
Proletariat oraz jego partia polityczna nigdy nie ukrywały swoich poglądów; mówią otwarcie, że celem rewolucji socjalistycznej jest obalenie władzy burżuazji oraz ustanowienie dyktatury proletariatu. Po zwycięstwie socjalistycznej rewolucji, proletariat i reprezentująca go partia muszą starać się o wypełnienie historycznej misji dyktatury proletariatu oraz wyeliminowanie klas oraz różnic klasowych, by państwo mogło zniknąć. Tylko burżuazja oraz jej partie, które próbując oszukać masy, próbują wszelkimi możliwymi sposobami zakryć istnienie władzy państwowej i opisują państwowy aparat jako będący pod kontrolą „całego ludu” i będący „ponad podziałami klasowymi”.
Fakt, że Chruszczow ogłosił rozwiązanie dyktatury proletariatu oraz forsuje tezę „państwa całego ludu” pokazuje, że zastąpił nauki Marksizmu-Leninizmu na temat państwa burżuazyjnymi kłamstwami.
Kiedy Marksiści-Leniniści krytykowali ich nieścisłości, rewizjonistyczna klika Chruszczowa pospiesznie się broniła i próbowała wynaleźć tak zwaną bazę teoretyczną dla „państwa całego ludu”. Zapewniają teraz, że historyczny okres dyktatury proletariatu wspomniany przez Marksa i Lenina odnosi się tylko do przejścia od kapitalizmu do pierwszej fazy komunizmu, a nie do faz późniejszych. Dalej zapewniają, że „dyktatura proletariatu przestanie być potrzebna zanim państwo zniknie” i, że po dyktaturze proletariatu jest miejsce na następny etap - „państwo całego ludu”.
[Artykuł redakcyjny w Prawda, Program budowy komunizmu, 18 sierpnia 1961]

SĄ TO TYLKO SOFISTYKI.

W swojej Krytyce Programu Gotajskiego Marks rozbudował doskonale znaną zasadę, że dyktatura proletariatu jest stanem przejściowym z kapitalizmu do komunizmu. Lenin klarownie wyjaśnił tę zasadę. Powiedział on:
„W swojej Krytyce Programu Gotajskiego, Marks napisał: «Między społeczeństwem kapitalistycznym a komunistycznym leży okres rewolucyjnego przeobrażenia pierwszego w drugie. Temu okresowi odpowiada też polityczny okres przejściowy i państwo tego okresu nie może być niczym innym jak tylko rewolucyjną, dyktaturą proletariatu». Aż do teraz ta zasada nigdy nie była podważana przez socjalistów, a jednak zakłada ona istnienie państwa aż do momentu, w którym zwycięski socjalizm nie przemieni się w komunizm”.

[LENIN, PODSUMOWANIE DYSKUSJI O SAMOOKREŚLENIU]

LENIN MÓWI JESZCZE:

„Ten tylko przyswoił sobie istotę nauki Marksa o państwie, kto zrozumiał, że dyktatura jednej klasy jest koniecznością nie tylko dla każdego w ogóle społeczeństwa klasowego, nie tylko dla proletariatu, który obalił burżuazję, ale także dla całego okresu historycznego, oddzielającego kapitalizm od «społeczeństwa bezklasowego», od komunizmu”.

[LENIN, PAŃSTWO A REWOLUCJA]

Jest to zatem jasne, że według Marksa oraz Lenina, historyczny okres w trakcie którego państwo dyktatury proletariatu istnieje jest nie tylko okresem przejściowym do pierwszego etapu komunizmu, jak domniemała rewizjonistyczna klika Chruszczowa, ale jest to cały okres przejściowy z kapitalizmu do „całkowitego komunizmu” do czasu, kiedy wszystkie klasowe różnice zostały wyeliminowane, a „społeczeństwo bezklasowe” nastało; inaczej mówiąc – do następnego etapu komunizmu.
Jest równie jasne, że państwo w swoim przejściowym okresie omawianym przez Marksa oraz Lenina jest dyktaturą proletariatu i niczym innym. Dyktatura proletariatu jest formą państwa w całym okresie przejściowym z kapitalizmu do dalszych etapów komunizmu i jest przy tym ostatnią formą państwa w ludzkiej historii. Zanikanie dyktatury proletariatu oznaczać będzie zanikanie państwa. Lenin powiedział:
„Marks z całej historii socjalizmu i walki politycznej wyciągnął wniosek, że państwo będzie musiało zniknąć, że formą przejściową jego zanikania (przejściem od państwa do nie-państwa) będzie «zorganizowany w klasę panującą proletariat»”.

[LENIN, PAŃSTWO A REWOLUCJA]

W kontekście historii, dyktatura proletariatu może przyjąć różne formy w różnych krajach, ale ich główne założenia pozostaną niezmienne. Lenin powiedział:
„Przejście od kapitalizmu do komunizmu musi, naturalnie, dać ogromną obfitość i różnorodność form politycznych, lecz istota rzeczy będzie przy tym nieodzownie ta sama: dyktatura proletariatu”.

[LENIN, PAŃSTWO A REWOLUCJA]

Widać zatem, że nie jest to pogląd Marksa i Lenina, ale wymysł rewizjonistycznej kliki Chruszczowa, że koniec dyktatury proletariatu wyprzedzi zanikanie państwa, a po procesie tym nastąpi inny etap - „państwa całego ludu”.
Broniąc swoich anty-Marksistowsko-Leninowskich poglądów, rewizjonistyczna klika Chruszczowa dołożyła wszelkich starań, by znaleźć cytat Marksa i zniekształcić go poprzez wyrwanie z kontekstu. Arbitralnie opisali naturę państwa (Staatwesen w j. Niemieckim) w społeczeństwie komunistycznym, do którego Marks odnosił się w swojej Krytyce Programu Gotejskiego, jako „państwo społeczeństwa komunistycznego”, które już nie jest dyktaturą proletariatu.
[M. A. Suslov, Raport dla plenum Komitetu Centralnego KPZR, luty 1964]
Radośnie ogłosili, że Chińczycy nie odważyliby się użyć tego cytatu Marksa. Najwidoczniej rewizjonistyczna klika Chruszczowa uważa, że jest im to bardzo pomocne.
Tak się składa, że Lenin zdał się przewidzieć, że rewizjoniści użyją tego zdania, by przeinaczyć Marksizm. W swoim „Marksizmie o Państwie”, Lenin podał znakomite wyjaśnienie tego zjawiska. Powiedział: „(…) dyktatura proletariatu jest „politycznym okresem przejściowym”, ale Marks przechodzi do rozprawiania na temat „przyszłej natury państwa (gosudarstvennost w j. rosyjskim i Staatwesen w j. niemieckim) w społeczeństwie komunistycznym”!! Zatem, w społeczeństwie komunistycznym instytucja państwa będzie istniała. Czy nie jest to sprzecznością? Lenin zaprzeczył. Wyszczególnił trzy fazy przejściowe od państwa burżuazji do zanikania instytucji państwowej.
W pierwszej fazie – społeczeństwie burżuazyjnym, państwo jest potrzebne burżuazji – państwo burżuazyjne.
W okresie drugim – okresie przejściowym od kapitalizmu do komunizmu, państwo jest potrzebne klasie pracującej – państwo dyktatury proletariatu.
W okresie trzecim – okresie społeczeństwa komunistycznego, państwo nie jest potrzebne, zanika. Lenin to podsumował: „kompletna jasność i klarowność”.
W wyszczególnieniu Lenina, można odnaleźć tylko państwo burżuazji, państwo dyktatury proletariatu oraz zanikanie instytucji państwowej. Właśnie poprzez to wyszczególnienie Lenin dowiódł, że kiedy komunizm zostanie osiągnięty, instytucja państwa zniknie.
Ironicznie, rewizjonistyczna klika Chruszczowa również zacytowała ten „Marksizm o Państwie” pióra Lenina podczas obrony swojego błędu. A potem wypowiedziała następujące idiotyczne zdanie.
„W naszym kraju dwa pierwsze etapy opisane przez Lenina w zacytowanej wcześniej pracy już należą do historii. W Związku Radzieckim, państwie całego ludu, państwie komunistycznym, pierwszy etap komunizmu został osiągnięty i już się rozwija”.
[Od partii klasy robotniczej do partii całego ludu sowieckiego, artykuł redakcyjny Partyinaya Zhizn, Moskwa, Nr. 8, 1964]
Jeśli dwa pierwsze okresy opisane przez Lenina zostały już osiągnięte w Rosji Radzieckiej, instytucja państwa powinna już zanikać. Skąd zatem wzięło się „Państwo całego ludu”? Jeśli państwo nie zanika, powinno być zatem dyktaturą proletariatu; pod żadnym pozorem nie powinno być „państwem całego ludu”.
Walcząc o „państwo całego ludu”, rewizjonistyczna klika Chruszczowa rwie się do demonizowania dyktatury proletariatu jako niedemokratycznej. Twierdzą oni, że tylko poprzez zastąpienie państwa dyktatury proletariatu „państwem całego ludu” demokracja może zostać rozwinięta i przemienić się w „prawdziwą demokrację dla całego ludu”. Chruszczow pretensjonalnie powiedział, że obalenie dyktatury proletariatu stanowi przykład „energicznie rozwijającej się demokracji” oraz, że „demokracja proletariatu staje się socjalistyczną demokracją całego ludu”.
[N. S. Chruszczow, Raport Centralnego Komitetu KPZR i „O programie KPZR”, 22 kongres KPZR, październik 1961]
Zdania te nie tylko pokazują, że ich autorzy albo nie mają zielonego pojęcia o naukach Marksizmu- Leninizmu na temat państwa, albo podle je przeinaczają.
Każdy, kto posiada choć odrobinę wiedzy o Marksizmie-Leninizmie wie, że pojęcie demokracji jako formy państwa, podobnie jak pojęcie dyktatury, jest pojęciem klasowym. Może być tylko demokracja klasowa; nie może być „demokracji dla całego ludu”.

LENIN POWIEDZIAŁ:

„Demokracja dla olbrzymiej większości ludu i zdławienie przemocą, tj. wyłączenie z demokracji wyzyskiwaczy, ciemiężycieli ludu - oto jaka jest przemiana demokracji w okresie przejściowym od kapitalizmu do komunizmu”.

[LENIN, PAŃSTWO A REWOLUCJA]

Dyktatura nad klasą wyzyskującą oraz demokracja wśród klasy pracującej – to są dwa aspekty dyktatury proletariatu. Tylko w dyktaturze proletariatu demokracja dla klas pracujących może zostać rozwinięta i rozszerzona na niespotykaną dotąd skalę. Bez dyktatury proletariatu nie może być prawdziwej demokracji dla ludzi pracujących.
Tam gdzie panuje demokracja burżuazyjna, nie ma demokracji proletariatu i tam, gdzie jest dyktatura proletariatu nie ma dyktatury burżuazji. Jedno wyklucza drugie. Stan ten jest nieunikniony i nie toleruje kompromisu. Im bardziej zwalczana jest demokracja burżuazji, tym więcej miejsca ma demokracja proletariatu na rozkwit. W oczach burżuazji, każdy kraj który pozbawia ich głosu nie ma demokracji. Jest to jednak promocja demokracji proletariatu i niszczenie demokracji burżuazyjnej. Wraz z rozwojem demokracji proletariatu, demokracja burżuazyjna jest eliminowana. Tej fundamentalnej Marksistowsko-Leninowskiej tezie sprzeciwia się rewizjonistyczna klika Chruszczowa. W prawdzie, utrzymują oni, że tak długo, jak przeciwnicy proletariatu są poddani dyktaturze, nie może istnieć demokracja i że jedyny sposób na rozwinięcie demokracji to obalenie dyktatury nad przeciwnikami, zaprzestanie tłumienia ich oraz wprowadzenie „demokracji dla całego ludu”.
Ich pogląd jest ulepiony z tej samej gliny, co koncept „czystej demokracji” renegata Kausky’ego. Krytykując Kautsky’ego, Lenin powiedział:
„[…] «czysta‎ ‎demokracja»‎ ‎jest‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎frazesem‎ ‎nieuka,‎ ‎który‎ ‎ujawnia‎ ‎niezrozumienie‎ ‎zarówno‎ ‎walki‎ ‎klas, jak‎ ‎istoty‎ ‎państwa,‎ ‎ale‎ ‎jest‎ ‎również‎ ‎po‎ ‎trzykroć‎ ‎czczym‎ ‎frazesem,‎ ‎ponieważ‎ ‎w‎ ‎społeczeństwie‎ ‎komunistycznym‎ ‎demokracja, przeistaczając‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎przechodząc‎ ‎w‎ ‎nawyk,‎ ‎będzie‎ ‎obumierała, ale‎ ‎nigdy‎ ‎nie‎ ‎będzie‎ ‎«czystą»‎ ‎demokracją”.
[Lenin, Rewolucja proletariacka a renegat Kautsky]

WSKAZAŁ TAKŻE, ŻE:

„Dialektyczne etapy rozwoju ludzkości prezentują się następująco: od absolutyzmu do burżuazyjnej demokracji, od burżuazyjnej demokracji do demokracji proletariatu, od demokracji proletariatu do braku tejże.”4

[LENIN, MARKSIZM O PAŃSTWIE]

Wystarczy powiedzieć, że w dalszych etapach komunizmu demokracja proletariatu zniknie, podobnie jak klasy społeczne oraz dyktatura proletariatu.
Mówiąc wprost, w „państwie całego ludu”, „demokracja dla całego ludu” ogłoszona przez Chruszczowa jest oszustwem. Odzyskując znoszone stroje burżuazji i staromodne rewizje, zszywając je oraz dodając kilka własnych określeń, jedynym celem Chruszczowa jest oszukać lud radziecki i wszystkich rewolucjonistów świata, zamiatając pod dywan zdradę dyktatury proletariatu i swoją wrogość wobec socjalizmu.
Czym jest w istocie „państwo całego ludu” Chruszczowa?
Chruszczow obalił dyktaturę proletariatu w Związku Radzieckim i zbudował dyktaturę swojej kliki, to jest dyktaturę uprzywilejowanej warstwy radzieckiej burżuazji. W prawdzie, jego „państwo całego ludu” nie jest państwem dyktatury proletariatu, ale państwem, w którym mała rewizjonistyczna klika dzierży swoją dyktaturę nad masami robotników, chłopów oraz intelektualistów rewolucyjnych.
Pod przywództwem Chruszczowskiej kliki, nie ma demokracji dla radzieckiego ludu pracującego; jest za to demokracja tylko dla kilku wybranych ludzi należących do Chruszczowskiej kliki, warstwy uprzywilejowanej oraz nowych i starych elementów burżuazyjnych. Chruszczowska „demokracja dla całego ludu” jest niczym innym, aniżeli demokracją burżujską, to jest despotyczną dyktaturą kliki Chruszczowa nad ludem radzieckim.
W Związku Radzieckim dziś, każdy, kto trwa w walce o interesy proletariatu, podtrzymuje Marksizm-Leninizm i ma odwagę by zabrać głos, sprzeciwiać się czy walczyć, jest obserwowany, śledzony, aresztowany, więziony czy nawet diagnozowany jako „umysłowo chory” i odsyłany do „szpitali psychiatrycznych”.
Niedawno prasa radziecka zadeklarowała, że jest to konieczne, by „walczyć” z tymi, którzy okazują chociażby cień dyssatysfakcji oraz wezwała do „niestrudzonej bitwy” przeciwko tym „zgniłym żartownisiom”, którzy mieli czelność pokusić się o kilka sarkastycznych komentarzy na temat agrarnej polityki Chruszczowa.

[IZVESTIA, 10 MARCA 1964]

Nie jest zatem zbyt zaskakujące, że rewizjonistyczna klika Chruszczowa więcej niż raz krwawo stłumiła strajkujących robotników i masy próbujące stawiać opór.
Formuła obalania dyktatury proletariatu oraz utrzymywania państwa całego ludu odkrywa sekret rewizjonistycznej kliki Chruszczowa; sekret, że będą oni się sprzeciwiać dyktaturze proletariatu, ale do ostatniego tchu będą walczyć o utrzymanie się przy władzy.
Rewizjonistyczna klika Chruszczowa zdaje sobie sprawę o wielkiej wadze, jaką za sobą niesie kontrola aparatu państwowego. Potrzebują jej, by utorować drogę do powrotu kapitalizmu w Związku Radzieckim. To są prawdziwe cele Chruszczowa w podnoszeniu sztandarów „państwa całego ludu” oraz „demokracji dla całego ludu”.

KRYTYKA TAK ZWANEJ „PARTII CAŁEGO LUDU”

Na 22 kongresie KPZR Chruszczow otwacie wzniósł jeszcze jeden sztandar. Jest nim przekształcenie proletariackiego charakteru partii komunistycznej Związku Radzieckiego. Zapowiedział zastąpienie partii proletariatu „partią całego ludu”.
Program KPZR stanowi, że „w rezultacie zwycięstwa socjalizmu w ZSRR i konsolidacji jedności sowieckiego społeczeństwa partia komunistyczna klasy robotniczej stała się awangardą sowieckiego ludu, partią całego ludu”. Otwarty list Komitetu Centralnego KPZR mówi, że KPZR „stała się polityczną organizacją całego ludu”.

CÓŻ ZA ABSURD!

Podstawowa wiedza Marksizmu-Leninizmu mówi nam, że zarówno jak państwo, partia polityczna jest narzędziem walki klasowej. Każda partia polityczna ma charakter klasowy. Esencją partii jest skoncentrowane wyrażenie klasowego charakteru. Nie ma czegoś takiego jak nie-klasowa lub ponad-klasowa partia polityczna, która nie reprezentuje interesów jakiejś klasy.
Partia proletariacka jest budowana na podstawie rewolucyjnej teorii i rewolucyjnego stylu Marksizmu-Leninizmu; jest uformowaną przez najbardziej zaawansowane elementy, które są bezgranicznie wierne historycznej misji proletariatu. Jest zorganizowaną awangardą proletariatu w najwyższej formie jego organizacji. Partia proletariatu reprezentuje interesy proletariatu i jest koncentracją woli proletariatu.
Ponadto partia proletariatu jest jedyną partią, która jest w stanie reprezentować interesy ludu, który stanowi ponad 90 procent całej populacji. Powodem tego jest, że interesy proletariatu są identyczne z interesamy pracujących mas, że partia proletariacka rozpatruje problemy w świetle historycznej roli proletariatu oraz rozpatruje je w kategoriach obecnych i przyszłych interesów proletariatu i pracujących mas oraz w kategoriach najlepszego interesu znacznej większości ludzi. Partia komunistyczna jest w stanie zapewnić prawidłowe przywództwo jedynie w zgodzie z Marksizmem-Leninizmem.
Oprócz członków pochodzących z klasy robotniczej, partia proletariatu ma członków, którzy mają inne pochodzenie klasowe. Lecz ci nie dołączają do partii jako reprezentanci innych klas. W dniu, w którym dołączają do partii, muszą porzuicić swoje dawne klasowe stanowiska i przyjąć stanowisko proletariatu. Marks i Engels pisali:
„[…] gdy tacy ludzie z innych klas przyłączają się do ruchu proletariackiego, to pierwsze, czego się od nich wymaga, jest, aby nie przynosili ze sobą pozostałości burżuazyjnych, drobnomieszczańskich itp. przesądów, lecz by przyswoili sobie bez zastrzeżeń proletariacki sposób myślenia.”.
[Marks i Engels w liście do A. Bebla, W. Liebknechta, W Bracke i innych, 18 Września 1879]
Podstawowe zasady dotyczące partii proletariackiej zostały już dawno wyłożone przez Marksizm-Leninizm. Lecz w opinii rewizjonistów Chruszczowskiej kliki te zasady są „utartymi schematami”, podczas gdy ich „partia całego ludu” jest zgodna z „rzeczywistą dialektyką rozwoju partii komunistycznej”.
[Artykuł redakcyjny Partyinaya Zhizh, Od partii klasy robotniczej do partii całego ludu sowieckiego, Moskwa, Nr. 8, 1964]
Rewizjonistyczna klika Chruszczowa nadwyręża swoje mózgi, by wymyślić argumenty, które uzasadnią ich „partię całego ludu”. Podczas rozmów pomiędzy chińską a sowiecką partią w lipcu 1963 roku oraz w sowieckiej prasie twierdzili, że przeistoczyli partię komunistyczną ZSRR w „partię całego ludu” ponieważ:

1. KPZR WYRAŻA INTERESY CAŁEGO LUDU.

2. Cały lud zaakceptował Marksistowsko-Leniniwski światopogląd klasy robotniczej i cele klasy robotniczej. Budowa komunizmu stała się celem całego ludu.
3. Szeregi KPZR składają się z najlepszych reprezentantów robotników, kolektywnych rolników i intelektualistów. KPZR jednoczy w swych szeregach reprezentantów ponad stu narodowości i ludów.
4. Demokratyczne metody używane w czynnościach partyjnych są zgodne z jej charakterem jako partii całego ludu.
Jest oczywiste, że żaden z tych argumentów wysuniętych przez rewizjonistyczną klikę Chruszczowa nie ukazuje poważnego podejścia do poważnego problemu.
Kiedy Lenin walczył z oportunistami, powiedział:
„Czy ludzie, którzy wyraźnie nie są w stanie poważnie podejść do poważnych problemów, mogą sami być traktowani poważnie? To jest trudne, towarzysze, bardzo trudne! Lecz kwestia, której niektórzy nie potrafią potraktować poważnie, jest sama w sobie tak ważna, że nie zaszkodzi, jeżeli rozpatrzymy nawet najbardziej frywolne odpowiedzi w tej kwestii”.

[LENIN, PRZEDE WSZYSTKIM JASNOŚĆ!]

Dzisiaj również nie zaszkodzi rozpatrzeć frywolnych odpowiedzi podanych przez rewizjonistyczną klikę Chruszczowa wobec poważnej kwestii partii proletariatu.
Według rewizjonistycznej kliki Chruszczowa Partia Komunistyczna powinna stać się „partią całego ludu” ponieważ reprezentuje interesy całego ludu. Czy więc nie powinna być „partią całego ludu”, zamiast partią proletariatu, od samego początku?
Według rewizjonistycznej kliki Chruszczowa Partia Komunistyczna powinna stać się „partią całego ludu”, ponieważ „cały lud zaakceptował Marksistowsko-Leninowski światopogląd klasy robotniczej”. Lecz jakże można stwierdzić, że wszyscy w społeczeństwie sowieckim zaakceptowali Marksistowsko-Leninowski pogląd, kiedy widzimy, że istnieje ostra polaryzacja klasowa i walka klasowa?
Czy można powiedzieć, że dziesiątki tysięcy starych i nowych burżuazyjnych elementów w waszym kraju są wszyscy Marksistami-Leninistami? Jeżeli Marksizm-Leninizm rzeczywiście stał się światopoglądem całego ludu, jak twierdzicie, czy nie powinna w waszym społeczeństwie zaniknąć różnica pomiędzy partią a brakiem partii? Skąd bierze się potrzeba, by partia w ogóle istniała? Jaka to różnica, czy jest to „partia całego ludu”, czy też nie?
Według rewizjonistycznej kliki Chruszczowa Partia Komunistyczna powinna stać się „partią całego ludu”, ponieważ jej członkami są robotnicy, chłopi i intelektualiści wielu narodowości i ludów. Czy oznacza, że zanim powstał pomysł „partii całego ludu”, członkowie KPZR wszyscy pochodzili wyłącznie z klasy robotniczej? Czy to oznacza, że wcześniej członkowie partii wszyscy należeli do jednej narodowości?
Jeżeli charakter partii jest określany przez społeczne pochodzenie jego członkostwa, to czy w takim razie wszelkie partie polityczne świata, których członkami są ludzie pochodzący z różnych klas, narodowości i ludów, wszystkie są „partiami całego ludu”?
Według rewizjonistycznej kliki Chruszczowa Partia Komunistyczna powinna stać się „partią całego ludu” ponieważ jej metody są demokratyczne. Lecz od samego początku partia komunistyczna jest budowana na zasadach demokratycznego centralizmu i zawsze powinna stosować linię mas i demokratyczne metody perswazji i edukacji, kiedy pracuje z masami. Czy więc Partia Komunistyczna nie jest „partią całego ludu” od dnia jej założenia?
Mówiąc krótko, argumenty rewizjonistycznej kliki Chruszczowa to pustosłowia bez pokrycia.
Oprócz stworzenia rabanu wokół „partii całego ludu”, Chruszczow podzielił partię na „partię przemysłową” i „partię rolniczą” pod pretekstem „budowy partyjnych organów na zasadzie produkcji”.
[N. S. Chruszczow, Raport na plenum Komitetu Centralnego KPZR, listopad 1962]
Rewizjonistyczna klika Chruszczowa twierdzi, że dokonała tego, ponieważ „w socjaliźmie gospodarka bierze górę nad polityką” [artykuł redakcyjny Ekonomiczeskaja Gazeta, „Ucz się, zrozum, działaj”, Nr. 50, 1962], oraz ponieważ chcą umieścić „w centrum działalności partyjnych organizacji problemy gospodarcze i produkcyjne, które zostały wysunięte na pierwszy plan w trakcie komunistycznej konstrukcji”, oraz chcą, by stały się one „kamieniem węgielnych całej ich pracy” [Artykuł redakcyjny Kommunist, Komunista i produkcja, Nr.2 1963]. Chruszczow powiedział, że „mówimy wprost, że głównym zajęciem organów partyjnych jest produkcja” [N. S. Chruszczow, przemowa na spotkaniu wyborczym w okręgu Kalinińskim w Moskwie, 27 lutego 1963]. Co więcej, Chruszczow i jego klika przypisują te poglądy Leninowi, twierdząc, że działają zgodnie z zasadami opracowanymi przez niego.
A jednak ktokolwiek, kto jest zaznajomiony z historią KPZR wie, że są oni dalecy od poglądów Lenina, że są anty-Leninowcami i że ich poglądy są poglądami Trockiego. Chruszczow jest godnym uczniem Trockiego.

KRYTYKUJĄC TROCKIEGO I BUCHARINA, LENIN PISAŁ:

„Polityka jest skoncentrowanym wyrażeniem gospodarki […] Polityka nie może nie wziąć góry nad ekonomią. Twierdzić inaczej oznacza zapominanie ABC marksizmu”.

DALEJ PISAŁ:

„[…] bez poprawnego politycznego podejścia do tej kwestii dana klasa nie jest wstanie utrzymać swojej władzy i w konsekwencji nie jest w stanie rozwiązać swoich problemów produkcyjnych”.
[Lenin, Jeszcze raz o związkach zawodowych, obecnej sytuacji i błędach Trockiego i Bucharina]
Fakty są przejrzyście jasne; rzeczywistym celem rewizjonistycznej kliki Chruszczowa i ich „partii całego ludu” jest całkowita przemiana charakteru KPZR i przekształcenie partii Marksistowsko-Leninowskiej w partię rewizjonistyczną.
Wielka partia komunistyczna Związku Radzieckiego spotyka się ze śmiertelnym zagrożeniem degeneracji z partii proletariackiej w partię burżuazyjną i przeistoczenia się z partii Markistowsko-Leninowskiej w partię rewizjonistyczną.

LENIN PISAŁ:

„Partia, która chce istnieć, nie może zezwolić na najdrobniejsze wachania w kwestii jej istnienia, ani na żadne argumenty ze strony tych, którzy chcą ją pogrzebać”.
[Lenin, „Jak Wiera Zasulicz demaskuje likwidatorstwo]
Obecnie rewizjonistyczna klika Chruszczowa znów konfrontuje członków KPZR z tą samą poważną kwestią.

UDAWANY KOMUNIZM CHRUSZCZOWA

Na 22 kongresie KPZR Chruszczow stwierdził, że ZSRR już wszedł w okres intensywnej budowy społeczeństwa komunistycznego. Zadeklarował również, że „zbudujemy komunistyczne społeczeństwo w ciągu dwudziestu lat”. To czyste oszustwo.
[N. S. Chruszczow, O programie KPZR, 22 kongres KPZR, październik 1961]
Jakże można mówić o budowie komunizmu, kiedy rewizjonistyczna klika Chruszczowa sprowadza ZSRR na ścieżkę restauracji kapitalizmu i kiedy sowiecki lud spotyka się ze śmiertelnym zagrożeniem utraty owoców socjalizmu?
Wznosząc sztandar „budowy komunizmu”, rzeczywistym celem Chruszczowa jest zamaskowanie prawdziwego oblicza swojego rewizjonizmu. Ale nie jest ciężko zdemaskować tę sztuczkę. Podobie jak rybie oko nie może ujść za perłę, rewizjonizm nie może ujść za komunizm.
Komunizm naukowy ma precyzyjne i określone znaczenie. Według Marksizmu-Leninizmu komunistyczne społeczeństwo jest społeczeństwem, w którym całkowicie wyeliminowano klasy i klasowe różnice, cały lud posiada wysoki poziom komunistycznej świadomości i moralności oraz entuzjazm oraz inicjatywę w pracy. Istnieje wielka obfitość społecznych produktów, stosowana jest zasada „od każdego według umiejętności, każdemu według potrzeb”, a państwo zanikło.

MARKS PISAŁ:

„W wyższej fazie społeczeństwa komunistycznego, kiedy zniknie ujarzmiające człowieka podporządkowanie podziałowi pracy, a przez to samo zniknie też przeciwieństwo pomiędzy pracą fizyczną a umysłową; kiedy praca stanie się nie tylko źródłem utrzymania, ale najważniejszą potrzebą życiową; kiedy wraz ze wszechstronnym rozwojem jednostek wzrosną również ich siły wytwórcze, a wszystkie źródła zbiorowego bogactwa popłyną obficiej — wówczas dopiero będzie można całkowicie wykroczyć poza ciasny horyzont prawa burżuazyjnego i społeczeństwo będzie mogło wypisać na swym sztandarze: Każdy według swych zdolności, każdemu według jego potrzeb!”.

[MARKS, KRYTYKA PROGRAMU GOTAJSKIEGO]

Według Marksistowsko-Leninowskiej teorii celem utrzymania dyktatury proletariatu w okresie socjalizmu jest właśnie zapewnienie tego, że społeczeństwo rozwinie się w kierunku komunizmu. Lenin pisał, że „Rozwój naprzód, tj. do komunizmu, idzie poprzez dyktaturę proletariatu i inaczej iść nie może, bo nikt oprócz proletariatu nie jest w stanie złamać oporu wyzyskiwaczy-kapitalistów, i innej drogi nie ma”. [Lenin, Państwo a rewolucja]
Skoro klika Chruszczowa porzuciła dyktaturę proletariatu w ZSRR, cofa się zamiast rozwijać naprzód ku komunizmowi.
Rozwój ku komunizmowi oznacza rozwój ku obaleniu klas i różnic klasowych. Komunistyczne społeczeństwo, które zachowuje jakiekolwiek klasy, a tym bardziej klasy wyzyskujące, jest nie do pomyślenia. Lecz Chruszczow wspiera nową burżuazje, odnawia i rozszerza system wyzysku i przyśpiesza klasową polaryzację w ZSRR. Uprzywilejowana warstwa burżuazyjna, sprzeciwiona sowieckiemu ludowi, teraz okupuje rządzącą pozycję w partii i w rządzie oraz w wydziałach gospodarczych, kulturowych i innych. Czy można znaleźć w tym wszystkim chociaż kroplę komunizmu?
Przejście dalej do komunizmu oznacza przejście do zjednoczonego systemu posiadania środków produkcji przez cały lud. Komunistyczne społeczeństwo, w którym istnieje wiele rodzajów własności środków produkcji jednocześnie, jest nie do pomyślenia. A jednak Chruszczow tworzy sytuację, w której przedsiębiorstwa, będące własnością całego ludu, są przeistaczane w przedsiębiorstwa kapitalistyczne, a farmy będące w systemie kolektywnego posiadania są stopniowo przeistaczane w jednostki gospodarki kułackiej. Znów – czy można w tym znaleźć choć kroplę komunizmu?
Przejście do komunizmu oznacza przejście do wielkiej obfitości społecznych produktów i zrealizowanie zasady „od każdego według możliwości, każdemu według potrzeb”. Społeczeństwo komunistyczne zbudowane na wzbogacaniu garstki osób i zubożeniu mas jest nie do pomyślenia. W socjalistycznym systemie wielki lud sowiecki rozwinął społeczne środki produkcji w niezrównanym tempie. Lecz rewizjonizm Chruszczowa wprowadza chaos do gospodarki socjalistycznej.
Stale spotykając się z niezliczonymi sprzecznościami, Chruszczow dokonuje częstych zmian w polityce gospodarczej i często sam przeczy temu, co wcześniej mówił. A więc wprowadza radziecką gospodarkę w stan chaosu. Chruszczow jest prawdziwie niereformowalnym utracjuszem. Zmarnował zapasy zboża zbudowane pod przewodnictwem Stalina i wprowadził w życia ludu sowieckiego wielkie trudności. Zniekształcił i pogwałcił socjalistyczną zasadę dystrybycji „od każdego według możliwości, każdemu według pracy” i umożliwił garstce ludzi zawłaszczanie sobie owoców pracy sowieckich mas. Już same te kwestie wystarczą, by udowodnić, że droga podjęta przez Chruszczowa prowadzi z dala od komunizmu.
Przejście do komunizmu oznacza wzmocnienie komunistycznej świadomości wśród mas. Komunistyczne społeczeństwo, w którym panoszą się burżuazyjne idee, jest nie do pomyślenia. A jednak Chruszczow fanatycznie wskrzesza burżuazyjną ideologię w ZSRR i pełni rolę misjonarza dekadenckiej kultury amerykańskiej.
Propagując materialną zachętę przekształca wszystkie stosunki międzyludzkie w stosunki pieniężne i zachęca indywidualizm i samolubność. Przez niego praca fizyczna jest znów uważana za nieczystą, a przyjemność kosztem pracy innych jest znów uważana za cnotę. Z pewnością społeczna etyka i atmosfera promowane przez Chruszczowa są na tyle odległe od komunizmu, jak tylko mogą być.
Przejście do komunizmu oznacza przejście w kierunku zaniku państwa. Komunistyczne społeczeństwo z aparatem państwowym dla ucisku ludu jest nie do pomyślenia. Państwo dyktatury proletariatu nie jest już w rzeczywistości państwem w jego oryginalnym znaczeniu, ponieważ nie jest już maszyną używaną przez garstkę wyzyskiwaczy, by trzymać w ucisku większość, lecz jest maszyną prowadzenia dyktatury nad niewielką garstką wyzyskiwaczy, podczas gdy demokracja jest praktykowana wśród znacznej większości ludności.
Chruszczow zmienia charakter władzy sowieckiej i zmienia dyuktaturę proletariatu z powrotem w narzędzie, dzięki któremu garstka uprzywilejowanych elementów burżuazyjnych prowadzi dyktaturę nad masami sowieckich robotników, chłopów i intelektualistów. Stale wzmacnia on dyktatorczy aparat państwowy i wzmaga represje ludu sowieckiego. Mówienie o komuniźmie w tych warunkach jest kpiną z komunizmu.
Porównanie tego wszystkiego z zasadami naukowego komunizmu ukazuje, że w każdym aspekcie rewizjonistyczna klika Chruszczowa prowadzi ZSRR z dala od ścieżki socjalistycznej, na ścieżkę kapitalistyczną, oraz, że w rezultacie, prowadzi ZSRR coraz dalej od komunistycznego celu stworzenia społeczeństwa opartego na zasadzie „od każdego względem umiejętności, każdemu względem potrzeb”.
Chruszczow ma ukryte motywacje, kiedy wnosi sztandar komunizmu. Używa go, by zmylić sowiecki lud i zamaskować swoje wysiłki w przywracaniu kapitalizmu. Używa go, by zmylić międzynarodowy proletariat i rewolucyjne ludy całego świata oraz zdradzić proletariacki internacjonalizm. Pod tym sztandarem kilka Chruszczowa porzuciła proletariacki internacjonalizm i szuka partnerstwa z imperializmem amerykańskim w partycjonowaniu świata; ponadto chce, by bratnie kraje socjalistyczne służyły jej prywatnym interesom i nie opierały się imperializmowi ani nie wspierały rewolucji ani uciskanych ludów i narodów. Jego klika chce, by te kraje zaakceptowały jej polityczną, gospodarczą i militarną kontrolę i stały się jej krajami zależnymi i koloniami.
Ponadto klika Chruszczowa chce, by wszystkie uciskane ludy i narody służyły jej prywatnym interesom i porzuciły swoje walki rewolucyjne, by nie zakłócać słodkiego marzenia partnerstwa z imperializmem w podziale świata i zamiast tego, by poddały się imperialistycznemu zniewoleniu.
W skrócie Chruszczowski slogan „budowy komunizmu w ciągu dwudziestu lat” jest nie tylko niesłuszny, lecz reakcyjny.
Rewizjonistyczna kilka Chruszczowa twierdzi, że chińczycy „posuwają się do kwestionowania samego prawa naszej partii i naszego ludu do budowy komunizmu”.
[M. A. Suslov, raport na plenum KC KPZR, luty 1964]

To jest godną pożałowania próbą oszukania sowieckiego ludu i zatrucia przyjaźni pomiędzy chińskim a sowieckim ludem. Nigdy nie mieliśmy żanych wątpliwości, co do tego, że wielki sowiecki lud kiedyś stanie się społeczeństwem komunistycznym. Lecz obecnie rewizjonistyczna klika Chruszczowa niszczy socjalistyczne owoce ludu sowieckiego i zabiera im prawo rozwoju do komunizmu. W tych warunkach kwestią dotyczącą ludu sowieckiego jest nie to, jak zbudować komunizm, a raczej jak stawić opór Chruszczowskim próbom przywrócenia kapitalizmu.
Rewizjonistyczna klika Chruszczowa twierdzi również, że „liderzy partii komunistycznej Chin insynuują, że skoro nasza partia ma na celu zapewnienie ludziom lepszego życia, to znaczy, że nasza partia podlega ‘burżuazyfikacji’ i degeneracji”.
[Otwarty list KC KPZR do partyjnych organizacji i wszystkich komunistów ZSRR, 14 lipca 1963]

Ta sztuczka odwaracania niezadowolenia sowieckiego ludu z powodu kliki Chruszczowa jest zarówno wstrętna, jak i głupia. Sczerze życzymy sowieckiemu ludowi coraz lepszego życia. Lecz Chruszczowskie przechwały o „trosce dobrobyt ludu” i o „lepsze życie dla każdego” są całkowicie fałszywe i demagogiczne.
Klika Chruszczowa poszukuje „lepszego życia” jedynie dla członków uprzywilejowanej warstwy i starych i nowych burżuazyjnych elementów ZSRR. Ci ludzie zawłaszczają sobie owocy pracy sowieckiego ludu i prowadzą życia burżuazyjnych panów. W prawdzie stali się całkowicie zburżuazyfikowani.
Chruszczowski „komunizm” jest w swej esencji wariantem burżuazyjnego socjalizmu. Nie uważa komunizmu za całkowite obalenie klas i różnic klasowych, a raczej określa komunizm jako „miskę dostępną wszystkim i wypełnioną po brzegi produktami fizycznej i umysłowej pracy”.
[N. S. Chruszczow, Przemowa dla austriackiego radia i telewizji, 7 lipca 1960]

Nie uważa on walki klasy robotniczej o komunizm za walkę o całkowitą emancypację ludzkości, lecz opisuje komunizm jako „dobry garnek gulaszu”. Nie ma nawet kropli naukowego komunizmu w jego głowie – jedynie obraz społeczeństwa burżuazyjnych filistrów.
„Komunizm” Chruszczowa bierze USA za swój wzór. Imitacja metod zarządzania amerykańskiego kapitalizmu oraz burżuazyjnego stylu życia została podniesiona przez Chruszczowa do poziomu państwowej polityki. Mowi on, że „zawsze miał dobre zdanie” o osiągnięciach USA. „Cieszy się tymi osiągnięciami i czasami trochę ich zazdrości”.
[N. S. Chruszczow, wywiad z liderami kongresu USA i członkami komitetu stosunków zagranicznych, 16 września 1959]
Chruszczow wychwala do niebios list Roswella Garsta, wielkiego amerykańskiego rolnika, który propaguje system kapitalistyczny; list został wziety pod uwagę jako rolniczy program Chruszczowa.
[N. S. Chruszczow, przemowa na plenum KC KPZR, luty 1964]
Chruszczow chce kopiować USA w sferze przemysłu, zarówno, jak i w sferze rolnictwa, a przede wszystkim chce imitować motyw zysku kapitalistycznych przedsiębiorstw. Wykazuje wielki podziw dla amerykańskiego stylu życia, twierdząc, że amerykański lud „nie żyje źle” pod władzą i zniewoleniem kapitału monopolistycznego.
[N. S. Chruszczow, rozmowa z biznesmenami w Pittsburgu, USA, 24 września 1959]
Idąc dalej, Chruszczow ma nadzieję, że zbuduje komunizm za pomocą pożyczek od amerykańskiego imperializmu. Podczas swoich wizyt w USA i na Węgrzech więcej niż raz wyraził swoja gotowość „zaciągnięcia pożyczek u samego diabła”.
A więc można dostrzec, że Chruszczowski „komunizm” rzeczywiście jest „komunizmem gulaszowym”; „komunizmem amerykańskiego stylu życia” i „komunizmem szukania pożyczek u samego diabła”. Nic dziwnego, że często mówi reprezentantom zachodniego kapitału monopolistycznego, że kiedy taki „komunizm” zostanie osiągnięty w ZSRR, „sami przejdziecie do komunizmu bez żadnego wezwania ode mnie”.
[N. S. Chruszczow, rozmowa z francuskimi parlamentarystami, 25 marca 1960]
Nie ma nic nowego w takim „komuniźmie”. Jest to po prostu inna nazwa na kapitalizm. Jest jedynie burżuazyjną etykietką, szyldem, czy też reklamą. Wyśmiewając dawne partie rewizjonistyczne, które działały pod sztandarem marksizmu, Lenin mówił:
„Tam, gdzie wśród robotników popularny jest marksizm, ten polityczny kierunek, tam «burżuazyjna partia robotnicza» będzie przysięgać i zaklinać się na imię Marksa. Zabronić im tego nie można, jak nie można handlowej firmie zabronić używania dowolnej etykietki, dowolnego szyldu, dowolnej reklamy”.

[LENIN, IMPERIALIZM A ROZŁAM W SOCJALIŹMIE]

Można więc łatwo zrozuimieć, dlaczego „komunizm” Chruszczowa jest doceniany przez imperializm i kapitał monopolistyczny. Sekretarz stanu USA Dean Rusk powiedział:
„[…] do stopnia w jakim gulasz i druga para spodni i inne kwestie tego typu stały się ważne w ZSRR, myślę, że do tego stopnia w obecnej sytuacji pojawił się łagodzący wpływ”.

[DEAN RUSK, WYWIAD W BBC, 10 MAJA 1964]

BRYTYJSKI PREMIER DOUGLAS-HOME POWIEDZIAŁ:

„Pan Chruszczow powiedział, ze rosyjska wersja komunizmu kładzie edukację i gulasz na pierwszym miejscu. To dobrze. Komunizm gulaszowy jest o wiele lepszy niż komunizm wojenny i ciesze się, że mogę potwierdzić, że nasz pogląd na tłustych i żyjących w komforcie komunistów jest bardziej przychylny niż na chudych i głodnych komunistów”.
[A. Douglas-Home, przemowa w Norwich, 6 kwietnia 1964]
Rewizjonizm Chruszczowa całkowicie wspiera politykę „pokojowej koegzystencji”, której poszukuje imperializm USA. John Foster Dulles mówił:
„[…] istniały wewnątrz ZSRR dowody na siły ukierunkowane w stronę większego liberalizmu. Jeżeli te zdołają przetrwać, przyniosą podstawowe zmiany w Związku Radzieckim”.
[J. F. Dulles, konferencja prasowa, 15 maja 1956]

Liberalne siły o których mówił Dulles są kapitalistycznymi siłami. Podstawowe zmiany, na które liczy Dulles, to degeneracja socjalizmu w kapitalizm. Chruszczow wprowadza właśnie te „podstawowe zmiany”, na które Dulles liczył.
Ależ imperialiści mają nadzieję na przywrócenie kapitalizmu w ZSRR! Ależ się cieszą!
Doradzamy imperialistycznym panom, by nie byli przedwcześnie szczęściliwi. Nic, nawet wszystkie usługi rewizjonistycznej kliki Chruszczowa, nie są w stanie uratować imperializmu przed jego ostateczną porażką.
Rewizjonistyczna klasa rządząca cierpi na to samo schorzenie, co imperialistyczna klasa rządząca; są ekstremalnie antagonistyczni wobec mas ludowych, które tworzą ponad 90 procent światowej populacji. A więc w ostateczności są słabi i bezsilni – są papierowymi tygrysami. Tak jak gliniany Budda, który próbował przejść przez rzekę, rewizjonistyczna klika Chruszczowa nie portafi uratować nawet samej siebie, jakże więc mogliby zapewnić imperializmowi długie życie?

HISTORYCZNE LEKCJE DYKTATURY PROLETARIATU

Rewizjonizm Chruszczowa zadał cieżki cios międzynarodowemu ruchowi komunistycznemu, lecz jednocześnie zapewnił Marksistom-Leninistom i ludom rewolucyjnym świata edukację poprzez negatywny przykład.
Jeżeli można stwierdzić, że wielka rewolucja październikowa zaopatrzyła Marksistów-Leninistów wszystkich krajów w najbardziej pozytywne doświadczenie i otworzyła drogę dla przejęcia władzy politycznej przez proletariat, to o rewizjoniźmie Chruszczowa można powiedzieć, że zaopatrzył Marksistów-Leninistów wszystkich krajów w najbardziej negatywne doświadczenie i umożliwił Marksistom-Leninistom wszystkich krajów wyciągnięcie odpowiednich lekcji w celu zapobiegania degeneracji partii proletariackiej i socjalistycznego państwa.
Historycznie wszystkie rewolucje mają swoje zakręty. Lenin kiedyś zapytał:
„[…] jeśli weźmiemy esencję tej kwestii, czy kiedykolwiek w historii ludzkości nowy sposób produkcji zakorzenił się natychmiastowo, bez długiej serii niepowodzeń, błędów i nawrotów?”

[LENIN, WIELKI POCZĄTEK]

Międzynarodowa rewolucja proletariacka ma historię nie dłuższą niż sto lat licząc od 1871, kiedy proletariat komuny paryskiej dokonał pierwszej heroicznej próby zdobycia politycznej władzy – a licząc od czasu rewolucji październikowej, rewolucja proletariacka nie trwa nawet 50 lat. Proletariacka rewolucja, największa rewolucja w historii ludzkości zastępuje kapitalizm socjalizmem i prywatną własność publiczną własnością. Wykorzenia wszelkie systemy wyzysku i wszystkie wyzyskujące klasy. Jest to tym bardziej naturalne, że taka rewolucja, która wstrząsa całą ziemią, musi przejść przez poważne i zacięte walki klasowe i musi przejść przez długą i bolesną drogę, pełną niepowodzeń i nawrotów.
Historia zapewnia nam wiele przykładów, tego, jak proletariacka władza ponosiła porażkę w wyniku zbrojnego stłumienia jej przez burżuazję. Dla przykładu Komuna Paryska, Węgierska Republika Radziecka w 1919. W dzisiejszych czasach również powstała kontrrewolucyjna rebelia na Węgrzech w 1956, podczas której władza proletariatu prawie została obalona. Lud łatwo rozpoznaje takie formy kapitalistycznej restauracji i jest bardziej czujny przeciwko nim.
Jednak lud nie potrafi łatwo rozpoznać i jest brany z zaskoczenia przez inną formę restauracji kapitalizmu, która stanowi więc większe zagrożenie. Państwo dyktatury proletariatu przechodzi na ścieżkę rewizjonizmu, czy też drogę „pokojowej ewolucji” w rezultacie degeneracji przywództwa partii i państwa. Lekcja tego typu została zapewniona kilka lat temu przez rewizjonistyczną klikę Tita, która przeprowadziła degenerację socjalistycznej Jugosławii w kraj kapitalistyczny. Lecz sama lekcja Jugosławii nie wystarczyła, by podnieść uważność ludu. Niektórzy nawet twierdzą, że być może był to przypadek.
Lecz teraz rewizjonistyczna klika Chruszczowa uzurpuje przywództwo nad partią i państwem, a więc istnieje śmiertelne niebezpieczeństwo restauracji kapitalizmu w Związku Radzieckim, kraju wielkiej rewolucji październikowej wraz z jego kilkoma dekadami budowy socjalizmu. To niepokoi wszystkie kraje socjalistyczne wliczając w to Chiny oraz wszystkie komunistyczne i robotnicze partie, wliczając w to partię komunistyczną Chin. Nieuchronnie przykuwa to do siebie wielką uwagę i zmusza Marksistów-Leninistów oraz ludy rewolucyjne świata, by głębiej zastanowili się nad tym i byli czujniejsi.
Powstanie Chruszczowskiego rewizjonizmu jest rzeczą złą, ale jest również rzeczą dobrą. Tak długo, jak kraje, gdzie osiągnięto socjalizm, oraz te kraje, które w przyszłości wstąpią na socjalistyczną ścieżkę poważnie przeanalizują lekcje „pokojowej ewolucji” promowanej przez rewizjonistyczną klikę Chruszczowa i zastosują odpowiednie środki, będą w stanie zapobiec takiego rodzaju „pokojowej ewolucji” oraz zniszczyć zbrojne ataki wroga. A więc, ostateczne zwycięstwo światowej rewolucji proletariackiej będzie jedynie bardziej pewne.
Historia komunistycznej partii Chin trwa czterdzieści trzy lata. W trakcie jej długiej walki rewolucyjnej nasza partia walczyła zarówno z prawicowymi, jak i z „lewicowymi” błedami oportunistycznymi i zostało ustanowione Marksistowsko-Leninowskie przywództwo Komitetu Centralnego pod przewodnictwem towarzysza Mao Zedonga. Dokładnie integrując uniwersalne prawdy Marksizmu-Leninizmu z rzeczywistą praktyką rewolucji i budowy w Chinach towarzysz Mao Zedong prowadził chiński lud od zwycięstwa do zwycięstwa.
Centralny Komitet chińskiej Partii Komunistycznej i towarzysz Mao Zedong nauczyli nas, by prowadzić nieprzerwaną walkę w sferze politycznej, teoretycznej i organizacyjnej, oraz w pracy praktycznej, w celu walki z rewizjonizmem i zapobieganiu restauracji kapitalizmu. Chiński lud przeszedł przez długie, rewolucyjne i zbrojne walki i posiada chwalebną tradycję rewolucyjną. Chińska armia ludowo wyzwoleńcza jest uzbrojona w myśl Mao Zedonga i nierozerwalnie połączona z masami. Liczne kadry chińskiej partii komunistycznej zostały wyedukowane i zahartowane poprzez ruchy rektyfikacyjne oraz zacięte walki klasowe. Te wszystkie czynniki sprawiają, że restauracja kapitalizmu w naszym kraju jest bardzo trudna.
Lecz spójrzmy na fakty. Czy nasze społeczeństwo jest całkowicie czyste? Nie, nie jest. Klasy i walka klasowa nadal istnieją. Czynności obalonych reakcyjnych klas, które spiskują, by powrócić, są kontynuowane. Nadal mamy spekulanckie aktywności starych i nowych elementów burżuazyjnych oraz desperackie czynności defraudantów, oszustów i degeneratów. Istnieją również przypadki degeneracji w niektórych głównych organizacjach; Co więcej, ci degeneraci robią wszystko, by znaleźć obrońców i agentów w wyższych sferach głównych organów. Nie możemy w najdrobniejszym stopniu odpuścić naszej czujności wobec takich zjawisk.
Walka w krajach socjalistycznych pomiędzy drogą socjalizmu a drogą kapitalizmu – pomiędzy siłami kapitalizmu, które próbują dokonać powrotu, oraz siłami, które się im przeciwstawiają – jest nieunikniona. Lecz restauracja kapitalizmu w krajach socjalistycznych i ich degeneracja w kraje kapitalistyczne z pewnością nie są nieunionkione. Możemy zapobiec restauracji kapitalizmu tak długo, jak istnieje prawidłowe przywództwo i poprawne zrozumienie problemu – tak długo, tak pozostajemy wierni rewolucyjnej linii Marksizmu-Leninizmu, podejmujemy odpowiednie czynności, by prowadzić długą i nieprzerwaną walkę. Walka pomiędzy drogami socjalizmu i kapitalizmu staje się siłą napędzającą postęp społeczny.
Jak można zapobiec restauracji kapitalizmu? W tej kwestii towarzysz Mao Zedong opracował zestaw teorii i polityki, po tym jak podsumował praktyczne doświadczenie dyktatury proletariatu w Chinach i przestudiował pozytywne i negatywne doświadczenia innych krajów – przede wszystkim Związku Radzieckiego – według podstawowych zasad Marksizmu-Leninizmu, dzięki czemu wzbogacił i rozwinął Marksistowsko-Leninowską teorię dyktatury proletariatu.
Główną zawartością tej teorii i polityki są:
PO PIERWSZE – konieczne jest stosowanie Marksistowsko-Leninowskiego prawa jedności przeciwieństw dla analizy społeczeństwa socjalistycznego. Prawo sprzeczności we wszystkich rzeczach, to znaczy prawo jedności przeciwieństw, jest podstawowym prawem dialektyki materialistycznej. To prawo działa wszędzie – w świecie naturalnym, w ludzkim społeczeństwie i w ludzkiej myśli.
Przeciwieńśtwa w sprzeczności zarówno jednoczą się i walczą ze sobą i to właśnie to zmusza rzeczy do poruszania i zmieniania się. Socjalistyczne społeczeństwo nie jest wyjątkiem. W socjalistycznym społeczeństwie istnieją dwa rodzaje społecznych sprzeczności – to znaczy sprzeczności pośród ludu i sprzeczności pomiędzy nami a wrogiem. Te dwa rodzaje sprzeczności są całkowicie różne pod względem swojej esencji, a więc metody radzenia sobie z nimi powinny również być różne. Prawidłowe radzenie sobie z nimi zapewni konsolidację dyktatury proletariatu i dalsze wzmocnienie i rozwój społeczeństwa socjalistycznego.
Wielu ludzi bierze pod uwagę prawo jedności przeciwieństw, ale nie są oni w stanie użyć go do analizowania i radzenia sobie z kwestiami społeczeństwa socjalistycznego. Odmawiają przyznania, że sprzeczności w społeczeństwie socjalistycznym istnieją – że istnieją nie tylko sprzeczności pomiędzy nami i wrogami, ale że istnieją również sprzeczności pośród ludu – i nie wiedza, jak rozróżnić te dwa rodzaje społecznych sprzeczności, ani jak prawidłowo sobie z nimi radzić, a więc nie są w stanie prawidłowo poradzić sobie z kwestią dyktatury proletariatu.
PO DRUGIE – socjalistyczne społeczeństwo stanowi długi okres historyczny. Klasy i walka klasowa nadal istnieją w tym społeczeństwie. Istnieje walka pomiędzy drogą socjalistyczną, a drogą kapitalistyczną. Socjalistyczna rewolucja na froncie gospodarczym (na froncie własności srodków produkcji) jest sama w sobie niewystarczająca i nie może być skonsolidowana. Musi równieć nastąpić dogłębna socjalistyczna rewolucja na froncie politycznym i ideologicznym.
Długi czas jest potrzebny, by roztrzygnąć „kto wygra” w walce pomiędzy socjalizmem a kapitalizmem. Kilka dekad nie wystarczy; całkowity sukces będzie wymagał od jednego do kilku stuleci. W kwestii długości lepiej przygotować się na dłuższy okres, niż na krótszy.
W kwestii wysiłku, lepiej uważać, że zadanie jest trudne, niż że jest łatwe. Myślenie w ten sposób będzie bardziej przydatne i mniej szkodliwe. Każdy, kto tego nie dostrzega, lub tego w pełni nie rozumie, popełni ogromne błędy. W czasie historycznego okresu socjalizmu, jeżeli chcemy zapobiec restauracji kapitalizmu i stworzyć warunki przejścia do komunizmu, konieczne jest utrzymanie dyktatury proletariatu i przeprowadzenie socjalistycznej rewolucji do końca.
PO TRZECIE – dyktatura proletariatu jest prowadzona przez klasę robotniczą wraz z sojuszem robotniczo-chłopskim. To oznacza prowadzenie dyktatury przez klasę robotniczą i przez lud pod dowództwem klasy robotniczej przeciwko reakcyjnym klasom, jednostkom i wszystkim elementom, które sprzeciwiają się socjalistycznej transformacji i konstrukcji socjalistycznej. W szeregach ludu praktykuje się demokratyczny centralizm. Nasza demokracja jest najszerszą demokracją, przekraczającą możliwości jakiegokolwiek państwa burżuazyjnego.
PO CZWARTE – zarówno socjalistyczna rewolucja, jak i socjalistyczna konstrukcja, muszą przestrzegać linii mas, muszą odważnie wzbudzać masy i rozwijać masowe ruchy na wielką skalę. Linia mas – „od mas, dla mas” – jest podstawową linią całej pracy naszej partii. Należy zachować zaufanie do większości ludu i przede wszystkim zaufanie do większości mas robotniczo-chłopskich. Musimy być dobrzy w porozumiewaniu się z masami w naszej pracy i pod żadnym warunkiem nie możemy się od nich wyobcować.
Trzeba zwalczać zarówno komandyzm, jak i postawę osoby rozdającej przysługi. Całkowite i zwięzłe wyrażenia poglądów i wielkie debaty są ważnymi formami walki rewolucyjnej, które zostały stworzone przez lud naszego kraju w trakcie długich walk rewolucyjnych, są formami walki, na których polegają masy w rozwiązywaniu sprzeczności pośród ludu i sprzeczności pomiędzy nami i wrogami.
PO PIĄTE – zarówno w socjalistycznej rewolucji, jak i w socjalistycznej konstrukcji, trzeba rozwiązać kwestię tego, na kim mamy polegać, kogo musimy przekonać, i przeciwko komu musimy działać. Proletariat i jego awangarda muszą dokonać klasowej analizy społeczeństwa socjalistycznego i opierać się jedynie na siłach, które szczerze wybierają drogę socjalistyczną; muszą przekonać wszystkich potencjalnych sojuszników, których można przekonać i we wspólnej walce z wrogami socjalizmu zjednoczyć się z ludowymi masami, które stanowią ponad dziewięćdziesiąt procent społeczeństwa.
We wsiach, po kolektywizacji rolnictwa, konieczne jest poleganie na biedniejszych i średnio zamożnych chłopach w celu konsolidacji dyktatury proletariatu i sojuszu robotniczo-chłopskiego, pokonania spontanicznych kapitalistych tendencji oraz rozwinięcia polityki socjalizmu.
PO SZÓSTE – należy wielokrotnie przeprowadzać szerokie ruchy dla socjalistycznej edukacji w miastach i we wsiach. Ten ciągły ruch dla edukacji ludu musi być dobry w organizacji rewolucyjnych sił klasowych, we wzmacnianiu ich świadomości klasowej, w prawidłowym rozwiązywaniu sprzeczności pośród ludu i w jednoczeniu tych, których można zjednoczyć.
Wewnątrz tych ruchów należy prowadzić ostrą walkę przeciwko antysocjalistycznym, kapitalistycznym i feudalnym siłom – obszarnikom, bogatym chłopom, kontrrewolucjonistom, burżuazyjnym prawicowcom, defraudatorom, oszustom i degeneratom – w celu przełamania ataków, których dokonują przeciwko socjalizmowi i w celu przekształcenia ich w nowych ludzi.
PO SIÓDME – jednym z podstawowych zadań dyktatury proletariatu jest aktywne rozszerzanie socjalistycznej gospodarki. Konieczne jest dokonanie modernizacji przemysłu, rolnictwa, nauki, technologii i państwowej obrony krok po kroku pod przewodnictwem ogólnej polityki rozwoju narodowej gospodarki. Na podstawie rozwoju produkcji należy stopniowo podnosić standardy życiowe ludu.
PO ÓSME – własność całego ludu i własność kolektywna to dwa rodzaje socjalistycznej własności. Przejście z kolektywnej własności do własności całego ludu, przejście z dwóch osobnych rodzajów własności do pojedynczego rodzaju własności, to raczej długi proces. Kolektywna własność rozwija się z niższych do wyższych form i z mniejszej do większej skali. Komuny ludowe stworzone przez Chiński lud zapewniły odpowiednią formę organizacji dla rozwiązania kwestii tego przejścia.
PO DZIEWIĄTE – „Niech rozkwitnie sto kwiatów, niech współzawodniczy sto szkół myślenia” jest polityką stymulacji rozwoju sztuki i nauki oraz promowania kwitnącej kultury socjalistycznej. Edukacja musi służyć polityce proletariatu i musi być połączona z pracą produkcyjną. Ludzie pracujący powinni zdobyć wiedzę, a intelektualiści powinni zaznajomić się z pracą fizyczną.
Wśród tych, którzy są zaangażowani w naukę, kulturę, sztukę i edukację, walka o promowanie proletariackiej ideologii i niszczenie burżuazyjnej ideologii jest długa i zacięta. Należy zbudować duży oddział intelektualistów klasy robotniczej, którzy służa socjalizmowi i którzy są jednocześnie „czerwoni” i są „ekspertami” – to znaczy, którzy są zarówno politycznie świadomi i zawodowo kompetentni. Należy to zrobić poprzez kulturową rewolucję i rewolucyjną praktykę w walce klas, w walce o produkcję i naukową eksperymentację.
PO DZIESIĄTE – należy podtrzymywać system udziału kadr w kolektywnej, produkcyjnej pracy. Kadry partii i państwa są zwykłymi pracownikami, a nie panami, którzy siedzą na plecach ludu. Poprzez branie udziału w kolektywnej produkcyjnej pracy kadry pielęgnują dogłebne, ciągłe i bliskie stosunki z pracującym ludem. To jest fundamentalne dla systemu socjalistycznego; pomaga przezywciężyć biurokratyzację i rozwój rewizjonizmu i dogmatyzmu.
PO JEDENASTE – system wysokich pensji dla niewielkiej ilości ludzi nigdy nie powinien być stosowany. Różnica pomiędzy przychodami kierowniczego personelu partii, rządu, przedsiębiorstw i komun ludowych, a przychodami pracujących mas powininna być racjonalnie i stopniowo zawężana, a nie poszerzana. Należy zapobiegać nadużyciom władzy i cieszeniem się specjalnymi przywilejami przez kierowniczy personel.
PO DWUNASTE – konieczne jest, by uzbrojone siły ludowe kraju socjalistycznego zawsze pozostawały pod przydództwem partii proletariatu i pod nadzorem mas. Muszą podtrzymywać chwalebną tradycję armii ludowej, którą jest jedność pomiędzy armią a ludem, oraz jedność pomiędzy oficerami i żołnierzami.
Należy utrzymać system, w którym oficerowie w regularnych odstępach czasu służą jako zwykli żołnierze. Należy stosować militarną demokrację, polityczną demokrację i gospodarczą demokrację. Ponadto jednostki milicji powinny być organizowane i szkolone w całym kraju tak, by każdy został żołnierzem. Broń musi na zawsze pozostać w rękach partii i ludu i nigdy nie można pozwolić, by stała się narzędziem karierowiczów.
PO TRZYNASTE – ludowe publiczne organy bezpieczeństwa muszą pozostać pod kontrolą proletariackiej partii i pod nadzorem mas. W walce o obronę owoców socjalizmu i interesów ludu należy przyjąć politykę w oparciu o połączone wysiłki szerokich mas i organów bezpieczeństwa tak, by ani jedna zła osoba nie uciekła, a ani jedna dobra osoba nie została niesłusznie potraktowana. Kontrewolucjonistów należy tłumić gdzie tylko zostaną oni odnalezieni, a błedy należy poprawiać gdzie tylko zostaną odnalezione.
PO CZTERNASTE – w kwestii polityki zagranicznej należy podtrzymywać proletariacki internacjonalizm i sprzeciwiać się mocarstwowemu szowinizmowi i narodowemu egoizmowi. Obóz socjalistyczny jest produktem walki międzynarodowego proletariatu i ludzi pracujących. Należy do proletariatu i ludzi pracujących całego świata tak samo, jak należy on do ludów tychże socjalistycznych krajów.
Musimy wdrożyć życie slogany „proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!” i „proletariusze i uciskane narody świata, łączcie się!”. Musimy skutecznie zwalczać antykomunistyczną, antypopularną i kontrrewolucyjną politykę imperializmu i reakcji i wspierać walki rewolucyjne wszystkich uciskanych klas i narodów.
Stosunki pośród krajów socjalistycznych powinny być oparte na zasadach niepodległości, całkowitej równości i na proletariacko internacjonalistycznych zasadach obustronnego wsparcia i pomocy. Każdy kraj socjalistyczny powinien polegać przede wszystkim na sobie w budowie socjalizmu. Jeżeli jakikolwiek kraj socjalistyczny praktykuje narodowy egoizm w swojej polityce zagranicznej, lub, co gorsza, chętnie współpracuje z imperializmem w celu partycjonowania świata – takie zachowanie jest zachowaniem degeneratów i zdradą proletariackiego internacjonalizmu.
PO PIĘTNASTE – partia komunistyczna będąca awangardą proletariatu musi istnieć tak długo, jak istnieje dyktatura proletariatu. Partia komunistyczna jest najwyższą formą organizacji proletariatu. Przewodnia rola proletariatu jest wdrażana w życie poprzez przywództwo partii komunistycznej. System komitetów partyjnych sprawujących kierownictwo musi zostać wdrożony we wszystkich wydziałach.
W trakcie dyktatury proletariatu proletariacka partia musi utrzymywać i rozwijać swoje bliskie powiązania z proletariatem i szerokimi masami ludzi pracujących, musi utrzymywać i rozwijać swoje rewolucyjne podejście, musi podtrzymywać i stosować zasadę stosowania uniwersalnych prawd Marksizmu-Leninizmu do konkretnych warunków swojego kraju i musi wytrwać w walce przeciwko rewizjonizmowi, dogmatyzmowi i oportunizmowi wszelkiego rodzaju.
W świetle historycznych lekcji dyktatury proletariatu towarzysz Mao Zedong stwierdził:
„Walka klasowa, walka o produkcję i naukową eksperymentację są trzema wielkimi ruchami rewolucyjnymi, które budują potężny kraj socjalistyczny. Te ruchy są gwarantują to, że komunizm będzie wolny od biurokracji i odporny na rewizjonizm i dogmatyzm i na zawsze pozostanie niepokonany. Są gwarancją, że proletariat będzie w stanie zjednoczyć się z szerokimi masami i zrealizować demokratyczną dyktaturę.
Jeżeli z powodu braku tych ruchów obszarnicy, bogaci chłopi, kontrrewolucjoniści i inne złe elementy wypełzną na światło dzienne, podczas gdy nasze kadry przymkną na to oczy i w wielu przypadkach nie podołają rozróżnianiu wroga od nas samych, a zamiast tego będą kolaborować z wrogami i staną się skorumpowane i zdemoralizowane; jeżeli nasze kadry zostaną wciągnięte w obóz wroga, lub jeśli wróg zdoła wpełznąć do naszych szeregów, jeżeli robotnicy, chłopi i intelektualiści zostaną pozbawieni metod obrony przed miękkimi i twardymi taktykami wroga, wtedy wystarczy krótki czas, być może tylko kilka lat lub jedna dekada, w najlepszym wypadku kilka dekad, by nieuchronnnie nastąpiła kontrrewolucyjna restauracja kapitalizmu na skalę narodową. Partia Marksistowsko-Leninowska stałaby się nieuchronnie partią rewizjonistyczną lub partią faszystowską, a całe Chiny zmieniłyby barwy”.
[Mao Zedong, Notatka na temat „Siedmiu dobrze napisanych dokumentów prowincji Chekiang dotyczących udziału kadr w pracy fizycznej”, 9 maja 1963]
Towarzysz Mao Zedong zwraca uwagę na to, że w celu zagwarantowania, że nasz kraj i nasza partia nie zmienią swoich barw, nie wystarczy mieć jedynie poprawnej linii politycznej, lecz musimy szkolić i rozwijać miliony następców, którzy poprowadzą dalej proletariacką rewolucję.
W ostatecznym rozrachunku kwestia szkolenia następców rewolucyjnej sprawy proletariatu jest kwestią tego, czy będą istnieć ludzie, którzy będą w stanie kontynuować Marksistowsko-Leninowską rewolucję rozpoczętą przez starsze pokolenie proletariackich rewolucjonistów. Jest kwestią tego, czy przywództwo naszej partii i państwa pozostanie w rękach proletariackich rewolucjonistów, czy nasi następcy będą kontynuować po prawidłowej ścieżce stworzonej przez Marksizm-Leninizm – lub, innymi słowy, czy będziemy w stanie zapobiec powstania Chruszczowskiego rewizjonizmu w Chinach.
Po krótce jest to ekstremalnie istotna kwestia, kwestia życia i śmierci naszej partii i kraju. Jest to kwestia wagi fundamentalnej dla proletariackiej rewolucji. Opierając się na zmianach w Związku Radzieckim imperialistyczni prorocy pokładają swoje nadzieje na „pokojową ewolucję” wśród trzeciego lub czwartego pokolenia chińskiej partii. Musimy rozbić te imperialistyczne proroctwa. Od najwyższych sfer naszej organizacji aż do korzeni, musimy wszędzie i ciągle zwracać uwagę na szkolenie i wychowywanie następców sprawy rewolucyjnej.
Jakie są wymagania wobec godnych następców rewolucyjnej sprawy proletariatu?
Muszą być szczerymi Marksistami-Leninistami, a nie, tak jak Chruszczow, nosić maskę Marksizmu-Leninizmu, zakrywając swój rewizjonizm.
Muszą być rewolucjonistami, którzy całkowicie i szczerze służą większości ludności Chin i całego świata. Nie mogą być jak Chruszczow, którzy służy wyłącznie interesom garstki członków uprzywilejowanej warstwy burżuazyjnej swojego kraju oraz zagranicznemu imperializmowi i reakcji.
Muszą być proletariackimi politykami, którzy są w stanie jednoczyć i współpracować ze znaczną większością ludności. Nie tylko muszą być w stanie jednoczyć ze sobą tych, którzy się z nimi zgadzają, lecz muszą być w stanie jednoczyć tych, którzy się nie zgadzają, a nawet tych, którzy w przeszłości byli wrogami, lecz ich błędy zostały im udowodnione. Przede wszystkim muszą uważać na karierowiczów i spiskowców takich jak Chruszczow i muszą zapobiegać uzurpacji władzy w partii i w rządzie przez takie elementy.
Muszą stosować demokratyczny centralizm w partii i muszą opanować metodę przywództwa opartą na zasadzie „od mas, dla mas”. Muszą kultywować demokratyczny styl i muszą być dobrzy w słuchaniu mas. Nie mogą być despotyczni jak Chruszczow i nie mogą naruszać partyjnego centralizmu demokratycznego. Nie mogą dokonywać niespodziewanych ataków na towarzyszy, nie mogą działać arbitralnie, ani w dyktatorczy sposób.
Muszą być skromni i rozważni. Muszą walczyć z arogancją i porywczością; muszą zostać przesiąknięci duchem samokrytyki i muszą mieć odwagę poprawiać błędy i niedociągnięcia w swojej pracy. Nie mogą jak Chruszczow zamiatać swoich błędów pod dywan, a potem przypisywać sobie wszystkie zasługi jednocześnie obarczając winą innych.
Następcy rewolucyjnej sprawy proletariatu muszą brać udział w masowych walkach i zostać zahartowani w wielkich rewolucyjnych burzach. Konieczne jest przetestowanie i poznanie kadr, a potem wybór i szkolenie następców długiej, masowej walki.
Powyższe zasady podane przez towarzysza Mao Zedonga są kreatywnym rozwojem Marksizmu-Leninizmu. Dodają one do teoretycznego arsenału nowe bronie decydującej wagi, które pomogą w przeciwdziałaniu restauracji kapitalizmu. Tak długo, jak będziemy trzymać się tych zasad, możemy skonsolidować dyktaturę proletariatu, zapewnić, że nasza partia i nasze państwo nigdy nie zmienią barw, dalej będą przeprowadzać socjalistyczną rewolucję i konstrukcję, pomagać rewolucyjnym ruchom w obaleniu imperializmu i zagwarantować przyszłe przejście z socjalizmu do komunizmu.

***

W kwestii powstania rewizjonistycznej kliki Chruszczowa w ZSRR nasze stanowisko jest takie samo, jak w kwestii innych „zakłóceń” wszelkiego rodzaju – po pierwsze, jesteśmy jej przeciwni; po drugie, nie boimy się jej.
Nie chcemy jej i sprzeciwiamy się jej, lecz skoro Chruszczowska klika rewizjonistów już powstała, nie ma w niej nic przerażającego. Ziemia będzie dalej się obracać, historia będzie szła do przodu, ludność tego świata będzie, tak jak zawsze, przeprowadzać rewolucje, a imperialiści nieuchronnie spotkają się z porażką.
Historyczny wkład wielkiego narodu sowieckiego na zawsze pozostanie chwalebny; nie zostanie zniesławiony nawet przez zdradę rewizjonistycznej kliki Chruszczowa. Szerokie masy robotników, chłopów i rewolucyjnych intelektualistów oraz komunistów Związku Radzieckiego niegdyś w końcu przezwyciężą wszystkie przeszkody i ruszą w kierunku komunizmu.
Sowiecki lud, ludy wszystkich innych socjalistycznych krajów i rewolucjoniści świata z pewnością wyciągną lekcje ze zdrady Chruszczowskiej kliki rewizjonistów. W walce z Chruszczowskim rewolucjonizmem międzynarodowy ruch komunistyczny rozwinie się i stanie się silniejszy niż wcześniej.
Marksiści-Leniniści zawsze byli pełni rewolucyjnego optymizmu wobec przyszłości rewolucyjnej sprawy proletariatu. Jesteśmy głęboko przekonani, że blask dyktatury proletariatu, socjalizmu i Marksizmu-Leninizmu znów rozświetli kraj sowiecki. Proletariat z pewnością osiągnie całkowite i ostateczne zwycięstwo na całej Ziemi.

Dodatkowe informacje

Kiedy socjalizm w ZSRR zaczął upadać? Jakie są przyczyny rozłamu pomiędzy Chinami a Związkiem Radzieckim? Czy Chruszczow kontynuował dzieło Lenina? O tych tematach posłuchamy w słowach KPCh.

Wersja PDF

Pobierz w wersji PDF